[{"content":"Het verleden als wapen Over nostalgie als staatsstrategie en waarom het werkt\n1. Twee beelden, één mechanisme Op 27 januari 2024 publiceerde De Speld een bericht over een Nederlandse tradwife die zo hevig verlangde naar het verleden dat ze per ongeluk in 1917 belandde — en nu geen stemrecht meer heeft. \u0026ldquo;Tja, dit is wel een beetje balen,\u0026rdquo; zegt ze tegen haar 5000 TikTok-volgers, terwijl ze keurig opgemaakt de afwas doet. Spaanse griep, Eerste Wereldoorlog, en geen reet te zeggen. Ze overweegt zich aan te sluiten bij de Vereniging voor Vrouwenkiesrecht.\nHet is satire, maar het snijdt scherper dan de meeste analyses van het tradwife-fenomeen. Want het blootgelegde mechanisme is precies hetzelfde als dat van Viktor Orbán, die op 12 april 2026 voor het eerst in zestien jaar een verkiezing zou kunnen verliezen — maar misschien ook niet, omdat hij de checks and balances grondig genoeg heeft uitgehold om aan de macht te blijven zelfs als hij verliest.\nOrbán verkoopt ook een verlangen naar het verleden. Alleen grootser. En met staatsmiddelen.\n2. Trianon als mytho-motor Om Orbán\u0026rsquo;s gebruik van het verleden te begrijpen moet je de Vrede van Trianon kennen. In 1920 verloor Hongarije twee derde van zijn grondgebied en drie vijfde van zijn bevolking als gevolg van de vredesverdragen na de Eerste Wereldoorlog. In een opiniepeiling uit 1991 bleek Hongarije, van alle Europese landen, het grootst aandeel inwoners te hebben dat claimt dat stukken van aangrenzende landen eigenlijk van hen zijn: 68 procent. Dat gevoel is niet verdwenen. In een onderzoek van de Hongaarse Academie van Wetenschappen uit 2020 noemde 85 procent van de respondenten Trianon de grootste nationale tragedie van het land.\nOrbán heeft dit niet uitgevonden. Hij heeft het geïnstrumentaliseerd. De constante inzet van geschiedenis, geheugen en identiteitspolitiek was een bouwsteen van het Orbán-regime. De Fidesz-regering riep 4 juni uit tot de \u0026lsquo;Dag van Nationale Samenhang\u0026rsquo; ter herdenking van Trianon — en de grondwet van 2011 belooft letterlijk \u0026ldquo;de geestelijke en spirituele eenheid te bewaren van onze natie, verscheurd in de stormen van de afgelopen eeuw.\u0026rdquo; Make Hungary Great Again staat er niet boven, maar het scheelt weinig.\nDe politiek van nostalgie bindt populistische, nationalistische en autoritaire frames samen tot een coherent geheel: de elites zijn corrupt, maar dat waren ze niet altijd; ze zijn het spoor bijster geraakt, want ze missen een moreel kompas en zijn gekaapt door minderheidsbelangen. Het is een verhaal met een schurk, een slachtoffer, en een redder. Orbán is de redder. De vijand is Brussel, Soros, Oekraïne — de invulling varieert, de structuur niet.\nWat dit zo effectief maakt is de emotionele logica. Trianon biedt een manier om persoonlijke waardigheid te herbevestigen in een situatie van machteloosheid — de emoties over dit verdrag vertellen ons niet iets over het verleden, maar over de huidige toestand van degenen die het herdenken. De nostalgie is nooit over toen. Ze is altijd over nu.\n3. Het universele patroon Het is verleidelijk om Orbán te behandelen als een uitzonderlijk geval. Dat is hij niet. Het patroon is overal herkenbaar.\nTrumps \u0026ldquo;Make America Great Again\u0026rdquo; roept nostalgie op naar een tijd die voor witte, mannelijke werkende Amerikanen relatief goed was — en structureel slecht voor bijna iedereen else. Erdogan bouwt zijn legitimiteit op de glorieuze dagen van het Ottomaanse Rijk. De Nederlandse versie is milder maar herkenbaar: de jaren vijftig als ijkpunt voor wat verloren ging. De tradwife op TikTok is die logica in haar meest onschuldige — en daardoor meest onthullende — vorm.\nNostalgische retoriek biedt een krachtig tegengif voor verhoogde niveaus van angst en ervaren bedreigingen — en dat is precies waarom ze werkt, ook als ze historisch aantoonbaar onjuist is. Niemand vraagt zich bij Orbán\u0026rsquo;s toespraken af of het Dubbele Keizerrijk eigenlijk wel zo goed was voor de gemiddelde Hongaarse boer, net zoals niemand bij de tradwife-video\u0026rsquo;s vraagt hoe het zat met vrouwen die in de jaren vijftig een baan wilden maar thuisgehouden werden. De satire van De Speld doet precies dat — en is daardoor dodelijker dan menige academische analyse.\nDe centrale vraag is niet of de nostalgie klopt. De centrale vraag is: welk huidig probleem maakt haar aantrekkelijk?\n4. Nostalgie als symptoom Er is gekwetste nationale trots in Hongarije omdat de economieën van Centraal-Europese buurlanden die van een stagnerend Hongarije hebben ingehaald. De onverklaarde rijkdom van Orbáns inner circle, die pronkt op luxe villa\u0026rsquo;s, jachten en privéjets, wekt ook woede. En toch stemt een substantieel deel van de Hongaarse bevolking al zestien jaar voor hem. Niet ondanks zijn falen, maar deels vanwege zijn verhaal.\nDit is het punt dat het progressieve en liberale centrum structureel mist. Nostalgie wint niet omdat mensen dom zijn. Ze wint omdat ze een narratief biedt dat de fragmentarische ervaring van mensen samenhangt tot iets begrijpelijks. Er was een tijd dat het beter was. Die tijd is ons afgenomen. Wij kunnen het terugbrengen. De schuldige is bekend.\nHet klopt niet. Maar het is een verhaal. En het centrum heeft geen verhaal meer — alleen beleidsnota\u0026rsquo;s.\nDe Hongaarse verkiezingen zijn niet alleen een strijd tussen partijen, maar een test of politieke wisseling van de wacht nog betekenisvolle democratische verandering kan brengen na langdurige staatskaping. Maar zelfs als Orbán verliest, lost dat het onderliggende probleem niet op: zijn systeem is een referentiepunt geworden voor illiberale actoren door heel Europa. De vraag is niet of hij aan de macht blijft — de vraag is wie het volgende Orbán-achtige verhaal gaat vertellen, en in welk land.\n5. Het antidote is geen tegen-nostalgie — maar verder terug gaan De verkeerde conclusie is dat het centrum een eigen glorieus verleden moet verzinnen. Een betere versie van dezelfde drug is geen geneesmiddel.\nMaar er is een ander probleem met de rechts-nostalgische tijdlijn: hij is gewoon te kort. Orbán verwijst naar pre-Trianon Hongarije. Nederlandse nostalgici verwijzen naar de jaren vijftig, of naar de Belle Époque, of soms naar de VOC. Trump naar een mythisch Amerika van vóór de burgerrechtenbeweging. Dat zijn allemaal tamelijk recente referentiepunten — en ze zijn stuk voor stuk zorgvuldig gekozen om bepaalde mensen in het beeld te houden en anderen eruit.\nGa verder terug, en het verhaal verandert volledig.\nNeem het idee van een gesloten, zelfvoorzienende Europese natiestaat als historische norm. Die norm heeft nooit bestaan. Al in de vroege middeleeuwen liepen er handelsroutes van India tot Scandinavië — kruiden, zijde, kennis, technologie bewogen zich via de Indische Oceaan, de Arabische Zee, de Golf en de Rode Zee, overland door West-Azië, via Venetiaanse en Genuese handelsposten naar West-Europa. Nootmuskaat, peper en kardemom waren al bekend in Europese keukens ruim vóór Vasco da Gama, en eeuwen voor Jan Pieterszoon Coen de Banda-eilanden uitmoordde om het monopolie te grijpen. De kruistochten brachten niet kennis naar Europa — ze botsten op kennis die al reisde. Doen alsof een gesloten Nederland of een gesloten Europa een terugkeer naar iets normaals zou zijn, is dus geen conservatisme. Het is historische fictie.\nHetzelfde geldt voor de positie van de vrouw. Het tradwife-ideaal — onderdanig, huiselijk, van de man afhankelijk — wordt gepresenteerd als een terugkeer naar de natuurlijke orde. Maar ook die tijdlijn is zorgvuldig geknipte film. Jager-verzamelaars en vroege landbouwers kenden zeer waarschijnlijk een veel gelijkwaardiger taakverdeling dan de late-middeleeuwse en vroeg-moderne hiërarchie die als ijkpunt wordt genomen. De verhalen van de schildmaagden bij de oude Germanen — vrouwen als krijgers, als politieke actoren — zijn geen uitzondering maar deel van een veel ouder patroon. Wengrow en Graeber laten zien dat de rigide genderhiërarchie historisch gezien eerder uitzondering dan regel is. De \u0026ldquo;natuurlijke orde\u0026rdquo; van de tradwife is een tamelijk recent en geografisch specifiek experiment, geen oeroude standaard.\nDat maakt de ironie van figuren als Eva Vlaardingenbroek of Lidewij de Vos, lijsttrekker en fractievoorzitter van Forum voor Democratie, bijna te groot om te negeren. Beiden bekleden vooraanstaande publieke en politieke posities. Beiden propageren tegelijkertijd het ideaal van vrouwelijke onderdanigheid. Dat is geen consistente conservatieve positie — dat is het gebruik van de rechten die het feminisme heeft bevochten om het feminisme te ondermijnen. Je hoeft dat niet eens moralistisch te benoemen. De logische contradictie spreekt voor zichzelf.\nHet punt van Wengrow en Graeber — en de reden waarom het verder teruggaan politiek zo nuttig is — is precies dit: het verleden als arsenaal van mogelijkheden. Niet \u0026ldquo;vroeger was het beter\u0026rdquo; maar \u0026ldquo;het heeft altijd anders gekund, en de keuzes die we nu als onvermijdelijk presenteren, zijn dat nooit geweest.\u0026rdquo; Nostalgie kijkt achteruit en sluit uit: dit volk, deze glorie, dit grondgebied, deze genderverhoudingen. Geheugen kijkt achteruit om vooruit te kunnen kijken — en ontdekt daarin een wereld die altijd grilliger, diverser en experimenterender was dan de nostalgici willen erkennen.\nDe tradwife die in 1917 belandt heeft pech. Maar ze had ook in 900 na Christus kunnen belanden, bij de Noormannen, als schildmeid met een bijl. De default is niet wat de nostalgici verkopen. De default is altijd ingewikkelder geweest.\nDit essay is het tweede in een reeks. Het eerste essay, \u0026lsquo;Andere afslagen zijn mogelijk\u0026rsquo;, verscheen eerder op luxzenburg.nl. De volgende bijdrage gaat over systeemdenken als politiek instrument — en hoe fragmentering werkt als bestuursstrategie.\n","permalink":"https://luxzenburg.nl/posts/het_verleden_als_wapen/","summary":"\u003ch1 id=\"het-verleden-als-wapen\"\u003eHet verleden als wapen\u003c/h1\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eOver nostalgie als staatsstrategie en waarom het werkt\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003chr\u003e\n\u003ch2 id=\"1-twee-beelden-één-mechanisme\"\u003e1. Twee beelden, één mechanisme\u003c/h2\u003e\n\u003cp\u003eOp 27 januari 2024 publiceerde De Speld een bericht over een Nederlandse tradwife die zo hevig verlangde naar het verleden dat ze per ongeluk in 1917 belandde — en nu geen stemrecht meer heeft. \u0026ldquo;Tja, dit is wel een beetje balen,\u0026rdquo; zegt ze tegen haar 5000 TikTok-volgers, terwijl ze keurig opgemaakt de afwas doet. Spaanse griep, Eerste Wereldoorlog, en geen reet te zeggen. Ze overweegt zich aan te sluiten bij de Vereniging voor Vrouwenkiesrecht.\u003c/p\u003e","title":"Het verleden als wapen"},{"content":"Dit is geen blog in de traditionele zin. Geen dagelijks commentaar, geen nieuwsoverzicht, geen persoonlijk dagboek.\nLuxzenburg.nl is een plek voor essays. Over geopolitiek, maatschappij, geschiedenis en de verbanden daartussen die zelden worden benoemd. Geschreven vanuit de overtuiging dat de meeste problemen van deze tijd niet op zichzelf staan — en dat je ze dan ook niet los van elkaar kunt begrijpen.\nIk ben Erik van Luxzenburg. Van opleiding sociaal-geograaf, gespecialiseerd in politieke en culturele geografie, geopolitiek en macro-geschiedenis. Van karakter een systeemdenker die moeite heeft met losse stukjes. Van aard iemand die denkt door te schrijven en te praten, niet ervoor.\nDe essays hier bewegen zich tussen het grote en het kleine: van prehistorische bestuursvorm tot hedendaagse democratiecrisis, van islamitische anarchistische tradities tot de vraag waarom de Nederlanden een grondwet hebben die in 1848 is blijven steken. Soms begint een essay met een nieuwsbericht. Soms met een boek dat iets losmaakte. Altijd met de vraag: hoe hangt dit samen met de rest?\nEen deel van de artikelen hier is oud — sommige dateren uit de jaren negentig, andere uit de vroege jaren 2000. Ze staan hier als historische documenten: zo dacht ik toen, zo zijn die ideeën gegroeid. Het is geen archief van afgerond werk maar een spoor van voortdurend denken.\nReacties, weerspraken en aanvullingen zijn welkom.\n","permalink":"https://luxzenburg.nl/about/","summary":"\u003cp\u003eDit is geen blog in de traditionele zin. Geen dagelijks commentaar, geen nieuwsoverzicht, geen persoonlijk dagboek.\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eLuxzenburg.nl is een plek voor essays. Over geopolitiek, maatschappij, geschiedenis en de verbanden daartussen die zelden worden benoemd. Geschreven vanuit de overtuiging dat de meeste problemen van deze tijd niet op zichzelf staan — en dat je ze dan ook niet los van elkaar kunt begrijpen.\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eIk ben Erik van Luxzenburg. Van opleiding sociaal-geograaf, gespecialiseerd in politieke en culturele geografie, geopolitiek en macro-geschiedenis. Van karakter een systeemdenker die moeite heeft met losse stukjes. Van aard iemand die denkt door te schrijven en te praten, niet ervoor.\u003c/p\u003e","title":"Waarom dit er is"},{"content":"Dit is geen blog in de traditionele zin. Geen dagelijks commentaar, geen nieuwsoverzicht, geen persoonlijk dagboek.\nLuxzenburg.nl is een plek voor essays. Over geopolitiek, maatschappij, geschiedenis en de verbanden daartussen die zelden worden benoemd. Geschreven vanuit de overtuiging dat de meeste problemen van deze tijd niet op zichzelf staan — en dat je ze dan ook niet los van elkaar kunt begrijpen.\nIk ben Erik van Luxzenburg. Van opleiding sociaal-geograaf, gespecialiseerd in politieke en culturele geografie, geopolitiek en macro-geschiedenis. Van karakter een systeemdenker die moeite heeft met losse stukjes. Van aard iemand die denkt door te schrijven en te praten, niet ervoor.\nDe essays hier bewegen zich tussen het grote en het kleine: van prehistorische bestuursvorm tot hedendaagse democratiecrisis, van islamitische anarchistische tradities tot de vraag waarom de Nederlanden een grondwet hebben die in 1848 is blijven steken. Soms begint een essay met een nieuwsbericht. Soms met een boek dat iets losmaakte. Altijd met de vraag: hoe hangt dit samen met de rest?\nEen deel van de artikelen hier is oud — sommige dateren uit de jaren negentig, andere uit de vroege jaren 2000. Ze staan hier als historische documenten: zo dacht ik toen, zo zijn die ideeën gegroeid. Het is geen archief van afgerond werk maar een spoor van voortdurend denken.\nReacties, weerspraken en aanvullingen zijn welkom.\n","permalink":"https://luxzenburg.nl/posts/eerste-post/","summary":"\u003cp\u003eDit is geen blog in de traditionele zin. Geen dagelijks commentaar, geen nieuwsoverzicht, geen persoonlijk dagboek.\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eLuxzenburg.nl is een plek voor essays. Over geopolitiek, maatschappij, geschiedenis en de verbanden daartussen die zelden worden benoemd. Geschreven vanuit de overtuiging dat de meeste problemen van deze tijd niet op zichzelf staan — en dat je ze dan ook niet los van elkaar kunt begrijpen.\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eIk ben Erik van Luxzenburg. Van opleiding sociaal-geograaf, gespecialiseerd in politieke en culturele geografie, geopolitiek en macro-geschiedenis. Van karakter een systeemdenker die moeite heeft met losse stukjes. Van aard iemand die denkt door te schrijven en te praten, niet ervoor.\u003c/p\u003e","title":"Eerste post"},{"content":"Andere afslagen zijn mogelijk Een essay over systeemdenken, prehistorie en het narratief dat ontbreekt\n1. Het haakje: twee manieren om het verleden te misbruiken In 1843 van the Economist las ik het artikel How Graham Hancock became conspiracy theorists\u0026rsquo; favourite historian over Graham Hancock en zijn documentaire op Netflix over een glorieus verleden zo\u0026rsquo;n 13.000 jaar geleden dat ruim 12.000 jaar geleden ten val kwam. Een verhaal over het zogenaamde Atlantis en de wijzen die dit voortbracht, die grootse ruïnes achterlieten die ons nu nog verbazen. Het is een geschiedbeschrijving die velen aanspreekt: groots en meeslepend, een verloren paradijs en wij als nazaten van deze beschaving. Helaas wordt het door echte wetenschap niet ondersteund. Hancock zegt het zelf in het artikel, bijna per ongeluk: er is geen bewijs in wat archeologen hebben bestudeerd. Dat is een klassieke epistemische valkuil — de theorie is zo geformuleerd dat elk ontbrekend bewijs bewijs wordt voor een doofpot. Archeologen vinden niets? Dan hebben ze niet goed genoeg gezocht, of ze verbloemen het. Dit mechanisme maakt de theorie immuun voor weerlegging. Ze is niet falsifieerbaar in de Popperiaanse zin. Dat is geen bewijs dat de theorie klopt, maar het beschermt haar tegen de normale corrigerende werking van de wetenschap.\nHancock mystificeert het verleden. David Wengrow en David Graeber doen in Het Begin van Alles het tegenovergestelde — zij emanciperen het. Maar het brede publiek bereikt geen van beiden. Hancock wint op toegankelijkheid, Wengrow en Graeber op grondigheid. En intussen blijft de politiek steken in een derde en gevaarlijkere misbruik van het verleden: extreem-rechts schotelt een glorieus verleden voor uit de jaren \u0026lsquo;50, terwijl die jaren \u0026lsquo;50 voor menigeen nog steeds een ellendige tijd was, met armoede, honger en onderdrukking. Hoezo glorieus? Ja, als je een witte volwassen man was, misschien.\nDit essay is een poging om het anders te doen: het verleden gebruiken als arsenaal van mogelijkheden, niet als mythe en niet als nostalgie.\n2. Het echte probleem: we denken in losse stukken We leven in een tijd van grootse uitdagingen die nagenoeg onoplosbaar beginnen te lijken voor moderne samenlevingen. Als ik het nieuws lees over betaalbaarheid en daarmee toenemende armoede, dan lijkt dat een op zichzelfstaand probleem te zijn. Idem geldt voor de woningcrisis. Of neem de klimaatverandering en redelijk specifiek voor Nederland: stikstofproblematiek, PFAS, vergiftiging van de landbouwgronden, toename van slopende ziektes als diabetes, kanker, Parkinson en dementie.\nHet probleem is niet de individuele problemen. Het probleem is dat we denken in individuele problemen.\nNeem glyfosaat en Parkinson: de relatie is inmiddels sterker dan \u0026ldquo;niet aangetoond.\u0026rdquo; Er is consistent epidemiologisch bewijs uit agrarische gemeenschappen in Frankrijk, de VS en Latijns-Amerika. Het IARC classificeerde glyfosaat in 2015 als \u0026ldquo;waarschijnlijk kankerverwekkend.\u0026rdquo; De tegenstudie van EFSA die het vrijpleitte was deels gebaseerd op Monsanto-eigen data — dat is inmiddels juridisch boven water gekomen via de Monsanto Papers. Nederland is in dit opzicht een bijzonder schrijnend geval: één van de hoogste pesticidengebruiken per hectare in Europa, én een extreem dichte bebouwing die landbouw en woongebied door elkaar mengt. De PFAS-vervuiling via Chemours in Dordrecht is inmiddels onomstotelijk. Dat de politiek hier zo traag op reageert heeft ook een governance-verklaring: de landbouwlobby is structureel sterker vertegenwoordigd in Den Haag dan de volksgezondheidsbelangen van omwonenden.\nMaar kijk wat er gebeurt als je de problemen samenhangt in plaats van fragmenteert. Betaalbaarheid en woningnood kan je groeperen, net als klimaat en vervuiling. En met de huidige geopolitiek kan je die twee overkoepelende thema\u0026rsquo;s weer combineren: met de stijging van de olieprijs is een klimaatmaatregel van duurzame energie ineens een bijdrage aan verlaging van de kosten voor energie en dus aan bestrijding van armoede. En passant levert het meer autonomie op. Plotseling zijn vier problemen één opgave.\nDie samenhang wordt echter niet gemaakt. De individuele problemen worden niet opgelost, en dat leidt tot wantrouwen in de politiek. Populistische en extremistische partijen bieden vervolgens schijnoplossingen door de schuld aan buitenlanders en politieke tegenstanders te geven — versterkt door sociale media die als megafoon werken voor extreme visies. Een gelikt verhaal dat aanspreekt en een diep verlangen naar een paradijselijk verleden aanboort, blijft goed hangen. Geen duurzaam model.\n3. Het verleden als arsenaal Maar terwijl de politiek vastloopt in losse problemen en het verleden wordt misbruikt als nostalgie, doet de echte wetenschap iets ontwrichtends: ze ontdekt dat het verleden zelf veel radicaler was dan we dachten.\nZo is er het verhaal van Göbekli Tepe, ontdekt in 1994 door Klaus Schmidt: mensen zonder landbouw bouwden 12.000 jaar geleden een megalithisch complex, met grote gebouwen en beeldhouwwerken, en begroeven het daarna zorgvuldig zelf. Waarom? Dat weten we niet. Ik las er voor het eerst zo\u0026rsquo;n twee à drie jaar geleden over, omdat het pas in 2015-2018 de archeologische niche ontsteg via podcasts en YouTube — en ironisch genoeg via Hancock zelf, die er uitgebreid over schrijft. De wetenschap deed de ontdekking. De alternatieve scene deed de popularisering. Dat is een structureel falen.\nWengrow en Graeber knopen Göbekli Tepe met een hele reeks fascinerende voorbeelden aaneen in Het Begin van Alles. Twee lessen zijn daarin cruciaal. Ten eerste: er waren altijd andere afslagen mogelijk. De lineaire geschiedenis van jager-verzamelaar naar stadstaatje naar imperium naar complexe bureaucratie is niet zo lineair. Ten tweede: vroege menselijke samenlevingen waren veel experimenteler en politiek bewuster dan het standaardverhaal suggereert.\nHet beste voorbeeld is Teotihuacan. De stad had op haar hoogtepunt (100-550 na Chr.) zo\u0026rsquo;n 100.000 tot 200.000 inwoners — vergelijkbaar met het toenmalige Rome. Bijzonder is dat er geen identificeerbare koningsgraven zijn, geen monumentale verheerlijking van individuele heersers zoals bij de Maya\u0026rsquo;s. De kunst is grotendeels collectief en kosmologisch van aard. Er was aanvankelijk waarschijnlijk een centrale macht van een soort adel of priesterklasse. Die verdween, vermoedelijk via een opstand. Waarna een coöperatief bottom-up model voor haar in de plaats kwam.\nWat volgde is indrukwekkend. De zogenaamde apartment compounds — woonblokken voor uitgebreide familiegroepen — werden rond 300 na Chr. plotseling groter, beter gebouwd, voorzien van drainage en binnenplaatsen. Archeologe Linda Manzanilla heeft aangetoond dat deze complexen relatief autonome economische en religieuze eenheden waren. Geen top-down toewijzing, maar georganiseerde zelfbeschikking binnen een stedelijk kader. De stad trok mensen vanuit de omgeving aan, mensen met verschillende culturele achtergronden die allemaal gehuisvest werden in woningen die voldeden aan de laatste hygiënische standaarden. Men trok zich blijkbaar niets aan van zogenaamde economische wetten of vrije markt bij het bouwen van deze wooncomplexen.\nDe stad leek te functioneren via gedistribueerde governance — meerdere machtscentra, religieuze, economische en politieke functies niet geconcentreerd in één persoon of instituut. Of dat een bewuste politieke keuze was of een emergent systeem, weten we niet. Maar het werkte, lang.\n4. Constitutionele verbeelding Een aanpak als in Teotihuacan loslaten op onze huidige maatschappij vraagt constitutionele flexibiliteit. We zouden politiek anders kunnen inrichten om de scheiding tussen politieke bloedgroepen te doorbreken.\nHiervoor is de Great Law of Peace van de Haudenosaunee interessant om een specifieke reden: het heeft een ingebouwd mechanisme voor herziening én een expliciet principe van zevende-generatiedenken — beslissingen worden getoetst aan hun effect zeven generaties vooruit. Dat is structureel het tegenovergestelde van de electorale cyclus van vier jaar die elke politicus dwingt tot kortetermijndenken.\nDe electorale cyclus in de Westerse Democratie versus Zevende-generatiedenken bij de Haudenosaunee\nIJsland heeft na 2008 een poging gedaan tot constitutionele herziening via een burgerberaad — crowdsourcing van de grondwet, letterlijk. Het proces was fascinerend, het resultaat werd door het parlement tegengehouden. Maar het bewees dat het kon. Helaas dat bestaande machtsstructuren deze aanpassing tegenhielden omdat het inging tegen hun persoonlijke belangen.\nIn Nederland lopen nu hier en daar experimenten met burgerberaden, zoals het Klimaatburgerberaad. De kritiek is altijd: ze zijn niet bindend. Dat klopt — zolang de constitutionele structuur zelf niet verandert, blijven het adviezen. Maar er is een andere kritiek die pertinent onjuist is: dat burgerberaden niet democratisch zouden zijn. We hebben een compleet verkeerd beeld van wat democratie is.\nIn het oude Athene waren er verkiezingen. Maar die werden als het minst democratisch beschouwd — omdat populariteit bepaalde wie er won. De echte democratie zat in de loting van de volksvergadering. Elke vrije mannelijke burger van Athene kon voor één jaar geloot worden om mee te besturen. Dit voorkwam dat populisten ongelimiteerde macht kregen. Exact wat we nu zien in westerse democratieën: populisten die hun te mooie verhalen het beste weten te verspreiden via algoritmes, scoren goed. Dat ze daarbij oproepen tot het omverwerpen van de democratie, nemen velen op de koop toe — omdat het huidige systeem de problemen niet oplost.\nPippa Norris en Ronald Inglehart hebben in Cultural Backlash (2019) laten zien dat populistisch autoritarisme niet primair voortkomt uit economische angst alleen, maar uit een combinatie van materiële onzekerheid én het gevoel dat de gevestigde politiek structureel niet luistert. Van betaalbaarheid en woningnood via klimaat en vervuiling naar wantrouwen naar radicalisering. Dat is geen speculatie. Het is een aantoonbaar patroon.\n5. Het narratief dat ontbreekt — en dat hier begint De radicale partijen bieden non-oplossingen — schuldigen aanwijzen in plaats van structuren veranderen. Maar ze winnen omdat ze wél een narratief hebben. Een samenhangend, emotioneel bevredigend verhaal over waarom het misgaat en wie er schuld aan heeft. Hoe primitief ook.\nHet centrum heeft geen verhaal meer. Het heeft beleidsnota\u0026rsquo;s.\nEn dat terwijl er een narratief mogelijk is dat verbindt en appelleert aan de wens dat het anders moet. Laten we dan een narratief bouwen dat op conservatieve ideeën gefundeerd is — alleen iets conservatiever dan de niet-bestaande glorieuze jaren \u0026lsquo;50, maar Teotihuacan in de jaren 500 na Christus. En iets minder Eurocentrisch, maar meer Haudenosaunee voor constitutionele flexibiliteit. Een narratief dat de problemen samenhangt in plaats van fragmenteert, historische voorbeelden gebruikt van anders-organiseren, niet moraliserend is maar pragmatisch, en mensen agency geeft in plaats van schuld.\nDat is precies wat Hancock doet — alleen dan voor het verleden. Hij zegt: er was een andere wereld mogelijk, en die is weggevaagd. Dat resoneert. De politieke vertaling zou zijn: er waren andere afslagen mogelijk, en die zijn nog steeds mogelijk. Graeber en Wengrow zeggen dat ook, maar te academisch om breed te landen.\nDit essay is een eerste stap om dat te veranderen. Er zullen hierna nog minstens 5 essays volgen om bovenstaande nader te verkennen en het narratief te bouwen.\n","permalink":"https://luxzenburg.nl/posts/andere-afslagen-zijn-mogelijk/","summary":"\u003ch1 id=\"andere-afslagen-zijn-mogelijk\"\u003eAndere afslagen zijn mogelijk\u003c/h1\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eEen essay over systeemdenken, prehistorie en het narratief dat ontbreekt\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003chr\u003e\n\u003ch2 id=\"1-het-haakje-twee-manieren-om-het-verleden-te-misbruiken\"\u003e1. Het haakje: twee manieren om het verleden te misbruiken\u003c/h2\u003e\n\u003cp\u003eIn 1843 van the Economist las ik het artikel \u003ca href=\"https://www.economist.com/1843/2025/05/23/how-graham-hancock-became-conspiracy-theorists-favourite-historian?ref=luxzen.eu\"\u003e\u003cem\u003eHow Graham Hancock became conspiracy theorists\u0026rsquo; favourite historian\u003c/em\u003e\u003c/a\u003e over Graham Hancock en zijn documentaire op Netflix over een glorieus verleden zo\u0026rsquo;n 13.000 jaar geleden dat ruim 12.000 jaar geleden ten val kwam. Een verhaal over het zogenaamde Atlantis en de wijzen die dit voortbracht, die grootse ruïnes achterlieten die ons nu nog verbazen. Het is een geschiedbeschrijving die velen aanspreekt: groots en meeslepend, een verloren paradijs en wij als nazaten van deze beschaving. Helaas wordt het door echte wetenschap niet ondersteund. Hancock zegt het zelf in het artikel, bijna per ongeluk: er is geen bewijs in wat archeologen hebben bestudeerd. Dat is een klassieke epistemische valkuil — de theorie is zo geformuleerd dat elk ontbrekend bewijs bewijs wordt voor een doofpot. Archeologen vinden niets? Dan hebben ze niet goed genoeg gezocht, of ze verbloemen het. Dit mechanisme maakt de theorie immuun voor weerlegging. Ze is niet falsifieerbaar in de Popperiaanse zin. Dat is geen bewijs dat de theorie klopt, maar het beschermt haar tegen de normale corrigerende werking van de wetenschap.\u003c/p\u003e","title":"Andere afslagen zijn mogelijk"},{"content":" Dit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 30 maart 2014 en gepubliceerd op blog.luxzenburg.org — twaalf jaar voor de grootschalige Russische invasie van Oekraïne in 2022, en acht jaar voor de NAVO-toetreding van Finland. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\nEen artikel in de Times of India geeft te denken. Volgens een Russische ex-minister van Economische Zaken wil Putin niet alleen de Krim terug. Ook Wit-Rusland, meer delen van Oekraïne, en zelfs EU-lidstaat Finland zou hij \u0026rsquo;terug\u0026rsquo; willen — om zo het oude Russische Rijk te herstellen.\nAls je vanuit onze denkwereld kijkt, is een veroveringsoorlog ondenkbaar. Vele politici en commentatoren bezweren dat Putin daar ook niet op uit is. De Krim-annexatie was een soort impuls, een toevalligheid zeggen sommigen.\nMaar vanuit de visie van een Putin of een andere autocraat is het heel logisch. Hij zit veel langer op zijn plek dan welke tegenstander in het Westen ook. Geduld is een schone zaak. Was president Bush een havik — omringd door haviken — voor wie je op moest passen, momenteel huist er een duif in het Witte Huis die niet snel zal terugslaan. Van de leiders van Europese lidstaten heeft hij momenteel helemaal niets te vrezen: die zijn druk bezig met navelstaren, bang hun macht aan populistische nationalisten te verliezen, en proberen de economische crisis op te lossen. Daarbij zijn ze op internationaal vlak hopeloos verdeeld. Een uitgelezen kans om te kijken hoe ver je je doelen kunt realiseren.\nUiteraard vallen er vraagtekens te plaatsen bij de uitspraken van een minister die enige tijd geleden uit de gratie van Putin is gevallen. De man wil misschien zijn gram halen.\nMaar ik kom terug op het punt van onze defensie. Verder bezuinigen op defensie is onwenselijk. Beter safe than sorry. Zoals Obama al zei: Europa moet zijn verplichtingen nakomen. De NAVO-afspraak is om 2% van het BNP aan defensie uit te geven. Alleen Polen en Noorwegen komen daarbij in de buurt. Nederland besteedt nu slechts 1,3% aan defensie en wil nog verder bezuinigen.\nDe EU-lidstaten zien voordelen in samenwerking, maar ondertussen willen ze allemaal alles hebben: eigen tanks, eigen straaljagers, eigen transporttoestellen, eigen parachutisten, eigen duikboten, vliegdekschepen. De VS geeft met 600 miljard dollar meer uit aan defensie dan de rest van de wereld samen — en heeft één parachutistenopleidingsprogramma. Rusland geeft 90 miljard uit. Ook één. De EU-lidstaten geven gezamenlijk 290 miljard uit en verdelen dit over 28 afzonderlijke programma\u0026rsquo;s.\nEr zal een keer over de nationalistische ego\u0026rsquo;s van politici en burgers heen gestapt moeten worden om echt samen te werken. Moeten we echt eerst onze neus stoten in een bloederige oorlog die jaren duurt, voordat we kunnen zeggen dat we van de geschiedenis hebben geleerd?\n","permalink":"https://luxzenburg.nl/posts/putin-finland-2014/","summary":"\u003cblockquote\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eDit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 30 maart 2014 en gepubliceerd op blog.luxzenburg.org — twaalf jaar voor de grootschalige Russische invasie van Oekraïne in 2022, en acht jaar voor de NAVO-toetreding van Finland. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003c/blockquote\u003e\n\u003chr\u003e\n\u003cp\u003eEen artikel in de Times of India geeft te denken. Volgens een Russische ex-minister van Economische Zaken wil Putin niet alleen de Krim terug. Ook Wit-Rusland, meer delen van Oekraïne, en zelfs EU-lidstaat Finland zou hij \u0026rsquo;terug\u0026rsquo; willen — om zo het oude Russische Rijk te herstellen.\u003c/p\u003e","title":"Russische ex-minister: Putin wil ook Finland — zijn we voorbereid?"},{"content":" Dit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 1 december 2012 en gepubliceerd op blog.luxzenburg.org. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\nNu.nl kopt: Eerste vlucht nieuw Europees gevechtsvliegtuig. Het Franse Dassault heeft zo\u0026rsquo;n 400 miljoen euro geïnvesteerd in het toestel — een bijzonder laag bedrag voor een geavanceerder toestel dan de JSF. Veel beter rendement dan wat de Amerikanen presteren bij de ontwikkeling van vergelijkbare toestellen.\nWaarom werkt Nederland niet intensiever samen binnen de EU? Daar valt veel meer uit te halen dan als juniorpartner in een Amerikaans project waarin we nagenoeg geen zeggenschap hebben — en zeker geen eigenaarschap.\nDe logica is eenvoudig. De EU-lidstaten geven gezamenlijk zo\u0026rsquo;n 290 miljard dollar uit aan defensie. Maar ze verdelen dit over 28 parachutistenopleidingen, 27 kleine luchtmachtjes, evenzoveel kleine marinetjes en tankgroepjes. De vliegtuigen van de Europeanen zijn allemaal ontworpen in de jaren zeventig, een enkele (Eurofighter Typhoon) in de jaren tachtig. Die van de Amerikanen, de Russen en de Chinezen zijn ontworpen in de jaren negentig en het eerste decennium van deze eeuw.\nDe Amerikanen geven — met 600 miljard dollar — meer uit aan defensie dan de rest van de wereld samen. Zij hebben één parachutistenopleidingsprogramma. Rusland geeft 90 miljard uit. Ook één. De EU geeft 290 miljard uit en verdeelt dit over 28 aparte programma\u0026rsquo;s.\nElke lidstaat afzonderlijk legt het af. Als we samenwerken met de huidige versnipperde middelen, leggen we het ook af. Er zal echt een keer over de nationalistische ego\u0026rsquo;s van politici en burgers heen gestapt moeten worden om werkelijk samen te werken. Alleen dan maken we een kans — tegen een assertiever Rusland, of welk ander land dan ook.\nDe Amerikanen hebben herhaaldelijk aangegeven dat gratis meeliften op hun robuuste defensie niet eeuwig mogelijk is. There\u0026rsquo;s no such thing as a free lunch. Moeten we echt eerst onze neus stoten in een bloederige oorlog die jaren kan duren, voordat we kunnen zeggen dat we van de geschiedenis hebben geleerd?\n","permalink":"https://luxzenburg.nl/posts/europese-defensie/","summary":"\u003cblockquote\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eDit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 1 december 2012 en gepubliceerd op blog.luxzenburg.org. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003c/blockquote\u003e\n\u003chr\u003e\n\u003cp\u003eNu.nl kopt: \u003cem\u003eEerste vlucht nieuw Europees gevechtsvliegtuig.\u003c/em\u003e Het Franse Dassault heeft zo\u0026rsquo;n 400 miljoen euro geïnvesteerd in het toestel — een bijzonder laag bedrag voor een geavanceerder toestel dan de JSF. Veel beter rendement dan wat de Amerikanen presteren bij de ontwikkeling van vergelijkbare toestellen.\u003c/p\u003e","title":"Waarom Nederland mee zou moeten werken aan Europese defensie"},{"content":" Dit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 5 maart 2012 en gepubliceerd op blog.luxzenburg.org. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\nEen goed geschreven artikel over het Israëlisch-Palestijns conflict, door een Amerikaanse wetenschapper op Al Jazeera. Hij betoogt waarom de discussie over het al dan niet bestaan van een Palestijnse natie onzin is. De Palestijnse natie is net zo verzonnen als de Israëlische natie.\nAan de naam van de wetenschapper te zien lijkt het alsof hij een joodse achtergrond heeft. Als dat zo is, is zijn bijdrage aan de dialoog des te waardevoller: mensen die een brug slaan tussen de \u0026lsquo;kampen\u0026rsquo; — daar moet de vrede uiteindelijk van komen.\nNiet van de Newt Gingriches van deze wereld, die denken in hokjes, kanten kiezen en een retoriek uitkramen waar sommige extreem-rechtse types in Europa nog niet van durven dromen.\nDe kern van het argument is simpel maar krachtig: beide \u0026rsquo;naties\u0026rsquo; zijn in de moderne zin van het woord constructies. De Palestijnse identiteit als nationale categorie is grotendeels gevormd in reactie op het zionistische project. De Israëlische nationale identiteit is gevormd door de terugkeer van diaspora-joden naar een land dat nooit één coherente joodse staat was geweest. Dat maakt geen van beide identiteiten \u0026rsquo;neper\u0026rsquo; of minder geldig — maar het ontneemt beide partijen het argument van de historische exclusiviteit.\nWie erkent dat naties worden gemaakt en niet gevonden, kan misschien ook erkennen dat ze opnieuw gemaakt kunnen worden — op een manier die ruimte laat voor meer dan één verhaal.\n","permalink":"https://luxzenburg.nl/posts/palestijnse-israelische-natie/","summary":"\u003cblockquote\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eDit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 5 maart 2012 en gepubliceerd op blog.luxzenburg.org. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003c/blockquote\u003e\n\u003chr\u003e\n\u003cp\u003eEen goed geschreven artikel over het Israëlisch-Palestijns conflict, door een Amerikaanse wetenschapper op Al Jazeera. Hij betoogt waarom de discussie over het al dan niet bestaan van een Palestijnse natie onzin is. De Palestijnse natie is net zo verzonnen als de Israëlische natie.\u003c/p\u003e","title":"De Palestijnse natie is net zo'n verzinsel als de Israëlische natie"},{"content":" Dit artikel werd oorspronkelijk geschreven rond 2008 en gepubliceerd op Google Knol. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\nDit artikel maakt deel uit van de Project Policrateia-reeks.\nInleiding De Keltische Confederatie is een voorstel voor een culturele confederatie van de Keltische naties in Europa. Naast de culturele aspecten kunnen ook economische samenwerking en internationale lobby\u0026rsquo;s — met name bij de Europese Unie — onderdeel worden van de taken van de confederatie. Een ander aspect dat in overweging kan worden genomen is de ontwikkeling van onderwijs- en wetenschapsbeleid.\nOmdat twee van de naties deel uitmaken van het Verenigd Koninkrijk en één van Frankrijk, zullen garanties worden ingebouwd om te voorkomen dat deze landen zich in hun belangen bedreigd voelen. Eén van die garanties is dat Ierland een wederzijds verdedigingsverdrag sluit met het VK, dat slechts kan worden opgezegd als beide naties daarmee instemmen. Met dit verdrag is het VK verzekerd dat de confederatie geen bedreiging vormt voor haar territoriale integriteit. Voor Frankrijk moet een andere maatregel worden genomen. Eén optie is dat Bretagne de status krijgt van partnerregio van de confederatie in plaats van volwaardig lid. In de praktijk zal dit effectief weinig verschil maken.\nNoot van I. Klees: Een confederatie van Keltische naties zou nuttig zijn als het hoofddoel is de Keltische identiteit van de betrokken naties te bewaren en middelen te richten op de bevordering en bescherming van het gemeenschappelijke culturele erfgoed. Frankrijk en het VK hebben daarbij belang, omdat elk onderdeel van deze landen met een eigen identiteit toerisme aantrekt en daarmee inkomsten genereert.\nVoorgestelde leden Ierland Noord-Ierland Isle of Man Schotland Wales Cornwall Bretagne Deze regio verschilt aanzienlijk van de twee groepen hierboven (Schotland \u0026amp; Ierland, Wales \u0026amp; Noord-Ierland) omdat zij deel uitmaakt van Frankrijk in plaats van het VK. Ondanks het beeld dat de Keltische taal grotendeels is uitgestorven, is het Bretons (ar Brezhoneg) nog steeds een van de meest levende Keltische talen — gesproken door ongeveer 8% van de bevolking, en veel meer dan IJslands. Dit betekent dat ongeveer 300.000 mensen in Bretagne Bretons spreken (ongeveer 500.000 wereldwijd). Hoewel zwaar beschadigd door de Franse overheersing, is het vitaler dan bijvoorbeeld Schots-Gaelisch.\nDe Franse grondwet is sterk centralistisch en geeft weinig macht aan de regio\u0026rsquo;s. De departementen 22 (Côtes-du-Nord), 29 (Finistère), 35 (Ille-et-Vilaine) en 56 (Morbihan) vormen de \u0026ldquo;Région-Bretagne\u0026rdquo; — vier van de vijf Bretonse departementen. Het vijfde Bretonse departement, Loire-Atlantique, maakt deel uit van de regio Pays-de-la-Loire. De Bretons koesteren de hoop op administratieve hereniging.\nDe Confederatie De hoogste autoriteit voor deze Keltische regio\u0026rsquo;s zal een confederale zijn. Waarom een confederatie en geen federatie? Omdat de Schotse, Welshe en Noord-Ierse leden deel uitmaken van het VK, en Bretagne deel uitmaakt van Frankrijk. Dit maakt een sterkere federatie onmogelijk. De confederatie zal ook niet zo worden genoemd — het VK en Frankrijk zouden daartegen bezwaar maken. Een mogelijke oplossing is dat de confederatie wordt opgericht als een stichting in Ierland, de enige onafhankelijke Keltische natie.\nDe organisatiestructuur is zo opgezet dat de leden (de poleis) de raad van bestuur (Board of Governors, B.o.G.) kunnen kiezen, die fungeert als het confederatieparlement en bestaat uit vertegenwoordigers van de leden. Uit de B.o.G. wordt een dagelijks bestuur (Board of Directors, B.o.D.) gekozen. Het B.o.D. is de feitelijke regering; de leden fungeren als secretarissen voor elk beleidsterrein dat de confederatie uitvoert. Die beleidsterreinen zijn: Keltische Cultuur \u0026amp; Erfgoed, Onderwijs, Economische Ontwikkeling en Samenwerking, en Landbouw, Visserij, Bosbouw en Milieubehoud. Het B.o.D. telt minimaal zes leden: voor elk beleidsterrein een secretaris, plus een secretaris-generaal die als premier fungeert.\nSecretaris-Generaal Deze persoon is de voorzitter van het B.o.D., stippelt de hoofdlijnen van het beleid uit en treedt op als minister van Buitenlandse Zaken. Hij of zij vertegenwoordigt de Confederatie bij de Europese Unie en is bevoegd ambassadeurs te sturen naar de EU-kantoren binnen de beleidsterreinen van de confederatie. De Confederatie kan gebruikmaken van de Ierse ambassades; op deze ambassades werken een confederatie-kantoor met vertegenwoordigers van Schotland, Wales, Noord-Ierland en Bretagne samen met het Ierse personeel.\nSecretaris van Keltische Cultuur \u0026amp; Erfgoed Deze persoon is na de Secretaris-Generaal de belangrijkste figuur in het B.o.D. Tot zijn of haar taken behoren het aanmoedigen van culturele evenementen voor Kelten — zowel binnen de Confederatie als wereldwijd — en het bewaken van het Keltisch erfgoed: historische plaatsen en gebouwen.\nDe Internationale Keltische Spelen\nGeorganiseerd door de International Celtic Games Organisation (ICO), zijn dit de Olympische Spelen voor Kelten wereldwijd. Niet alleen Ieren, Noord-Ieren, Schotten, Welshmen en Bretons sturen hun teams, maar ook teams uit de VS, Australië, Nieuw-Zeeland en (Zuid-)Afrika. Minimaal 21 teams nemen deel. De spelen bestaan hoofdzakelijk uit typisch Keltische disciplines: steengooien, boomstamgooien en hurling. Ook reguliere atletiek en typisch Britse sporten als rugby, voetbal, hockey en cricket maken deel uit van het programma. Daarnaast zijn er culturele wedstrijden in doedelzakspelen, zwaardansen, poëzie, theater en muziek. De spelen worden om het jaar gehouden — eerst in de zomer, dan in de winter — en rouleren tussen Schotland, Ierland, Wales, Bretagne en Noord-Ierland.\nDe CBC\nDe CBC, oftewel de Celtic Broadcasting Cooperation, is de nieuwe pan-Keltische omroep: een fusie tussen de Schotse BBC en de nationale Ierse omroep. Zij zendt regionaal uit in het Engels dialect van de betreffende natie of in het Frans, en in de Keltische taal. Via de CBC World Service bereikt zij ook de Keltische diaspora.\nSecretaris van Onderwijs \u0026amp; Wetenschap Onderwijs is een belangrijk instrument voor natievorming. Kelten zijn altijd belangrijke wetenschappers geweest met een sterk nationaal gevoel. Het Britse Rijk groeide mede dankzij Keltische uitvinders en filosofen (de Schotten Adam Smith en James Watt). De Secretaris van Onderwijs \u0026amp; Wetenschap moet deze wetenschappelijke focus aanmoedigen en in samenwerking met de naties een nieuwe onderwijsmethode ontwerpen die toepasbaar is in elke taal en Keltische subcultuur.\nSecretaris van Economische Zaken Deze persoon draagt zorg voor de economische ontwikkeling van de confederatieleden. Waar de interne ontwikkeling een taak is voor het nationale parlement of de polis, richt de Confederatie zich op internationale instellingen. Ze lobbyt bij het VK, Frankrijk en de EU voor investeringen en subsidies, en coördineert de samenwerking tussen de leden. Een specifieke taak is de ontwikkeling van Keltisch handwerk — kleine bedrijven die zilver- en goudwerk maken in typisch Keltische stijlen — en het bevorderen van toerisme naar de Keltische naties.\nSecretaris van Landbouw, Visserij en Bosbouw Deze secretaris coördineert de nationale parlementen op deze gebieden. Met name de visserij in de Ierse Zee vereist coördinatie, omdat Noord-Ierland, Schotland, Wales en Ierland er allen op aanspraak maken. Verder werkt hij of zij nauw samen met de Secretaris van Milieubehoud aan nieuwe landbouwtechnieken en bosbeheermethoden.\nSecretaris van Milieubehoud Deze secretaris bewaart niet alleen het natuurlijk erfgoed, maar zorgt ook voor een gezonde stedelijke omgeving. De functie combineert klassiek milieu- en natuurbeheer met stedenbouwkundige planning en volksgezondheid. In samenwerking met de poleis en naties worden nieuwe stadsplannen ontworpen die gezonder zijn, nieuwe initiatieven voor openbaar vervoer worden gestimuleerd, en de klassieke natuurbehoudstaken worden uitgevoerd.\nVeiligheid Omdat het Britse parlement de Schotse en Welshe autonomie kan intrekken, moeten beide autoriteiten een veiligheidsslot inbouwen. Hun parlement of vergadering kan verenigingen oprichten en daarmee fuseren — bijvoorbeeld een Scottish Parliament Association en een Welsh Assembly Association waarvan elke Schot respectievelijk elke Welshman lid is. De Board of Governors vormt dan feitelijk de leden van het parlement, die op hun beurt de regering of de Board of Directors kiezen. De specifieke departementen of ministeries worden omgezet in stichtingen; de Secretaris van Cultuur wordt zo de directeur van de Culturele Stichting. Mocht het VK de autonomie alsnog intrekken, dan kunnen Schotten, Welshmen en Noord-Ieren hun autonomie langs deze weg handhaven. Hetzelfde systeem is toepasbaar voor Bretagne, mocht de Franse overheid hun autonomie willen beperken.\nZie ook de Project Policrateia-reeks, die interessante filosofieën biedt voor vormen van subsoeverein bestuur.\n","permalink":"https://luxzenburg.nl/posts/de-keltische-confederatie/","summary":"\u003cblockquote\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eDit artikel werd oorspronkelijk geschreven rond 2008 en gepubliceerd op Google Knol. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003c/blockquote\u003e\n\u003chr\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eDit artikel maakt deel uit van de \u003ca href=\"/tags/policrateia\"\u003eProject Policrateia-reeks\u003c/a\u003e.\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003ch2 id=\"inleiding\"\u003eInleiding\u003c/h2\u003e\n\u003cp\u003eDe Keltische Confederatie is een voorstel voor een culturele confederatie van de Keltische naties in Europa. Naast de culturele aspecten kunnen ook economische samenwerking en internationale lobby\u0026rsquo;s — met name bij de Europese Unie — onderdeel worden van de taken van de confederatie. Een ander aspect dat in overweging kan worden genomen is de ontwikkeling van onderwijs- en wetenschapsbeleid.\u003c/p\u003e","title":"De Keltische Confederatie"},{"content":" Dit artikel werd oorspronkelijk geschreven rond 2008 en gepubliceerd op Google Knol. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\nDit artikel maakt deel uit van de Project Policrateia-reeks.\nMoslim anarchisme klinkt voor velen als een illusie, aangezien de meeste islamitische landen bekend staan om hun harde regimes en onderdrukking. Toch kent de islam tal van anarchistische tendensen. Dit artikel onderzoekt die anarchistische componenten en schetst een alternatief voor de islamitische politiek.\nInleiding Anarchisme is een ideologie die het menselijk leven diepgaand heeft beïnvloed sinds de 19e eeuw — in zowel positieve als negatieve zin. Anarchisten hebben historische gebeurtenissen en samenlevingen over de hele wereld beïnvloed. De diepere filosofie van het anarchisme is vastgelegd door denkers als de Franse filosoof Pierre-Joseph Proudhon, de Russische denkers Michail Bakoenin en Peter Kropotkin, en de beroemde schrijver Leo Tolstoj. Juist Tolstoj verdient hier bijzondere aandacht, omdat zijn denken het anarchistische gedachtegoed verbindt met religie. Hij is een van de leidende figuren van de christelijk-anarchistische beweging.\nHet was deze beweging, gecombineerd met ontwikkelingen in islamitische samenlevingen, die mij aan het denken zette. Veel moslims verlangen naar de terugkeer van het Kalifaat en een Khalifa om hen te besturen, omdat dat voor velen de enige ware islamitische regeringsvorm is. Hun versie van de Khalifa verschilt in de meeste gevallen echter nauwelijks van het gemiddeld corrupte en despotische bewind in het Midden-Oosten. De gevallen waarin een islamitische revolutie slaagde, resulteerden steevast in een corrupt staatsapparaat — Iran en Afghanistan onder de Taliban zijn beruchte voorbeelden. Door het denken van de moellahs en ayatollahs te volgen negeren deze mensen het concept van Shûra en andere wezenlijke islamitische gedachten. Mogelijk negeren ze Shûra omdat de meeste moslims in hun leven nooit enige vorm van Shûra hebben ervaren, levend als ze doen onder een onderdrukkende regering. Omdat Shûra inhoudt dat een Amir/Emir/Ameer de mensen leidt én raadpleegt voordat hij een beslissing neemt, accepteren ze elke heerser — ook als die hen niet raadpleegt. Ze weten waarschijnlijk niet wat ze moeten doen als ze wél worden geraadpleegd.\nVanuit islamitisch-anarchistisch perspectief hoeft zo\u0026rsquo;n Emir niet per se een mens te zijn. De moslim-anarchist beschouwt Allah (swt) als de enige Emir aan wie hij of zij gehoorzaamheid verschuldigd is. Dat vloeit voort uit de anarchistische opvatting dat geen mens een andere mens kan dwingen te luisteren, tenzij het de vrije wil van die ander is. Gecombineerd met het eerdergenoemde concept van Shûra stelt dit de moslim-anarchist in staat consensus te bereiken in overeenstemming met de wil van Allah (swt), zoals neergelegd in de Koran en de Hadith, en de samenleving te vrijwaren van chaos.\nDe islam is volgens velen een godsdienst die eenvoudig kan zijn in al haar complexiteit, én complex in al haar eenvoud.\nHet uitwerken van een werkbaar moslim-anarchistisch kader zal tijd vergen. Ook de aard van het anarchisme brengt mee dat mensen het onderling oneens zullen zijn. Daarin zal de islam een natuurlijke grondwet bieden waarover anarchisten het wél eens kunnen worden: de Koran en de Hadith bieden directe richtlijnen voor de mensheid om naar te leven.\nHistorische islamitische anarchistische tendensen Door de geschiedenis heen zijn er anti-autoritaire bewegingen binnen de islam geweest, al zijn ze slecht gedocumenteerd en is het onduidelijk hoe groot hun invloed op de mainstream-islam is geweest.\nDe eerste gedocumenteerde anti-autoritaire islamitische stroming dateert van de dood van de derde kalief Uthmān ibn Affān. Een conflict over zijn opvolger leidde tot de soennitisch-sjiitische scheuring. Er was echter een derde groep — de Kharijieten — die zowel de soenniten als de sjiieten verwierpen en stelden dat elke gekwalificeerde moslim imam kon zijn. Zij hielden individuen persoonlijk verantwoordelijk voor het goede of slechte van hun daden, daagden alle autoriteit uit en moedigden iedereen — met name de armen en ontheemden — aan de strijd tegen onrechtvaardigheid als goddelijk gesanctioneerd te zien. Hoewel de Kharijieten alle gelovigen volledig gelijk achtten ongeacht maatschappelijke verschillen, geloofden ze dat niet-gelovigen geen rechten hadden. Ten minste één sekte van de Kharijieten, de Najdiyya, meende dat wanneer er geen geschikte imam beschikbaar was, men zonder imam kon.\nEen stroming binnen het Mutazilitische denken sloot daarbij aan: als heersers onvermijdelijk tirannen werden, was de enige aanvaardbare optie om te stoppen met het aanstellen van heersers.\nNaarmate het soennitische en sjiitische islam uitgroeiden tot autoritaire ideologieën, bleven de libertaire ideeën binnen de islam het sterkst voortleven in het soefisme — de mystieke stroming van de islam. Soefisme was wijdverbreid aan de randen van de islamitische rijken, in afgelegen gebieden, en ontwikkelde zich onder invloed van oosterse filosofie; anti-autoritaire en revolutionaire ideeën zijn door de hele geschiedenis van het soefisme heen aanwezig. Veel soefische orden en soefi\u0026rsquo;s pleitten voor vrouwengelijkheid en sociale rechtvaardigheid. Het soefisme leverde ook een groot deel van de islamitische poëzie en literatuur met zulke tendensen. Een van de beroemdste soefi-dichters was de Perzische schrijver Farid al-Din Attar (13e eeuw). In zijn werk \u0026ldquo;Moslimse heiligen en mystici\u0026rdquo; vertelt hij het verhaal van een soefileraar, Fozail-e Iyaz, en de vijfde Abbassidische kalief Harun al-Rashid: als Harun zoekt naar iemand in zijn koninkrijk die hem de waarheid zegt, vindt hij Fozail — de enige die eerlijk spreekt, zonder vleierij. Fozail zegt hem dat hij geen autoriteit erkent en dat \u0026ldquo;Allah één moment gehoorzamen beter is dan duizend jaar dat mensen jou gehoorzamen.\u0026rdquo;\nActuele figuren en tendensen De Franse cartoonist Gustave-Henri Jossot, een vaste medewerker van anarchistische tijdschriften, bekeerde zich in 1913 tot de islam en noemde als redenen: \u0026ldquo;eenvoud, geen priesters, geen dogma\u0026rsquo;s en bijna geen ceremonies.\u0026rdquo; Na zijn bekering bleef hij het idee van een vaderland bekritiseren, pleitte hij voor gelijke beloning voor allen, en verwierp hij politieke actie, geweld en formeel onderwijs. Hij wees ook sociale actie af, met als redenering dat verandering alleen op individueel niveau mogelijk is.\nEen belangrijke en invloedrijke figuur in de 20e eeuw was Ali Shariati, een van de ideologen van de Islamitische Revolutie in Iran. Jean-Paul Sartre zei over hem: \u0026ldquo;Ik heb geen religie, maar als ik er een zou kiezen, zou het die van Shariati zijn.\u0026rdquo; Nadat de revolutie een bijzonder wrede autoritaire wending nam, werd Shariati gevangengezet vanwege zijn colleges — enorm populair onder studenten — en gedwongen Iran te ontvluchten. Kort daarna werd hij vermoord. Hoewel Shariati geen anarchist was, zag hij de islam als een revolutionaire godsdienst die de kant van de armen koos. Hij geloofde dat de enige ware weerspiegeling van het islamitische concept van Tawhid (de eenheid en uniciteit van God) een klassenloze samenleving is.\nOp 20 juni 2005 publiceerde Yakoub Islam, een Britse bekeerling tot de islam, zijn online Moslim-anarchistisch Handvest. Het handvest formuleerde een reeks basisprincipes voor anarchistisch denken en handelen vanuit islamitisch perspectief. Het bevestigt enkele kernbeginselen van de islam — geloof in God, de profetie van Mohammed en de menselijke ziel — maar stelt tevens dat de spirituele weg van een moslim ertoe kan leiden elk compromis met institutionele macht te weigeren, ongeacht of die macht juridisch, religieus, sociaal, bedrijfsmatig of politiek van aard is.\nHet vers uit de Heilige Koran dat deze gedachte misschien het krachtigst samenvat:\n\u0026ldquo;Als u een mens zoals uzelf gehoorzaamt, zult u inderdaad tot de verliezers behoren.\u0026rdquo; — Soera 23, Al-Mu\u0026rsquo;minun, vers 34\nDit vers bewijst dat de islam anarchistische elementen bevat. De verwerping van menselijk gezag staat duidelijk in de Koran: geen moslim dient een andere moslim te gehoorzamen, maar slechts naar anderen te luisteren om zijn of haar eigen oordeel te vormen.\nZie ook de Project Policrateia-reeks.\n","permalink":"https://luxzenburg.nl/posts/moslim-anarchisme/","summary":"\u003cblockquote\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eDit artikel werd oorspronkelijk geschreven rond 2008 en gepubliceerd op Google Knol. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003c/blockquote\u003e\n\u003chr\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eDit artikel maakt deel uit van de \u003ca href=\"/tags/policrateia\"\u003eProject Policrateia-reeks\u003c/a\u003e.\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eMoslim anarchisme klinkt voor velen als een illusie, aangezien de meeste islamitische landen bekend staan om hun harde regimes en onderdrukking. Toch kent de islam tal van anarchistische tendensen. Dit artikel onderzoekt die anarchistische componenten en schetst een alternatief voor de islamitische politiek.\u003c/p\u003e","title":"Moslim Anarchisme"},{"content":" Dit artikel werd oorspronkelijk geschreven rond 2008 en gepubliceerd op Google Knol. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\nDit artikel maakt deel uit van de Project Policrateia-reeks.\nPolicrateia is een politiek systeem dat gebaseerd is op de beste waarden van democratie, federalisme en aristocratie. Waarom zijn dit de drie pijlers? Democratie is gekozen omdat het een breed geaccepteerde regeringsvorm is die burgers de mogelijkheid geeft te kiezen en invloed te behouden op het bestuur. Federalisme is een politieke vorm die macht zo dicht mogelijk bij de burgers legt. Met aristocratie wordt bedoeld de politieke vorm zoals beschreven door Plato en Machiavelli: \u0026ldquo;de regering van enkelen geeft de krachtigste besluitvorming; de regering van velen is een zwakke regering. Democratie is slechts een oplossing om zo veel mogelijk mensen tevreden te houden.\u0026rdquo;\nDe polis als fundament In Policrateia geeft het federale systeem de macht aan de stad of het graafschap — de polis (Grieks voor stad, vandaar de naam Policrateia: stadsmacht). Een polis kan een stad zijn, zoals het oude Athene, maar ook een groep dorpen of een combinatie van een stad en omliggende dorpen. Het fundament is het democratische grondrecht van de burgers. Zij hebben het recht de omvang van hun polis te bepalen, de politieke structuur ervan te kiezen en het machtniveau van het bestuur vast te stellen.\nHieronder een aantal mogelijke politieke vormen — met de kanttekening dat er bijna eindeloos veel variaties mogelijk zijn:\nVolkspoliscratie De meest fundamentele vorm: alle bewoners van een gemeenschap hebben de macht. Er is geen vergadering die wetten maakt, noch behoeft er een regering te zijn — hoogstens een uitvoerende autoriteit die verantwoording aflegt aan een volkscongres, waarin elke volwassen burger zitting heeft. Het volkscongres is afgeleid van de Atheense volksassemblee en functioneert via debat.\nParlementaire poliscratie Deze middenvorm functioneert grotendeels als de volkspoliscratie, maar in dit geval kiest het volk een vergadering die de wetten maakt én een uitvoerende autoriteit die de dagelijkse zaken beheert. Beide worden op verschillende momenten gekozen — de vergadering in januari, de uitvoerende autoriteit in juli — zodat elk bestuursorgaan minimaal één jaar functioneert.\nAristocratische poliscratie In dit geval dragen de mensen hun bevoegdheden over voor minimaal één jaar en maximaal drie-en-een-half jaar. De uitvoerende en wetgevende bevoegdheden liggen bij één orgaan: de aristocratische raad, waarin enkele nobelen van de gemeenschap zitting hebben. De aristocraten zijn niet erfelijk maar worden verkozen in een levenslange functie. Na bewezen diensten aan de gemeenschap kan iemand worden voorgedragen en op het jaarlijkse volkscongres al dan niet worden verkozen.\nDe Poleisstaat De volgende stap in de Policrateia is de unie van poleis tot een staat. Bij voorkeur hangt de macht van een polis in de staat af van haar financiële omvang en bevolkingsaantal. Alle poleis sturen hun afgevaardigden naar het Poleiscongres (PC). Omdat de relatieve economische positie en bevolking van een polis kunnen fluctueren, worden de stemgewichten in het PC periodiek bijgesteld. Besluitvorming in het PC vereist een gekwalificeerde meerderheid van 67%.\nDe taken van het PC zijn: het creëren en beheren van de Centrale Bank, Internationale Betrekkingen, Defensie en interpolis-infrastructuur. Ook de verdeling van sociale fondsen kan een taak van het PC worden. Het PC functioneert als een parlementaire democratie; dit betekent waarschijnlijk dat er veel meer Leden van het Poleiscongres (MPC\u0026rsquo;s) zullen zijn dan er nu volksvertegenwoordigers zijn — in een land als het VK zou dat circa 1.500 zijn. Om de dagelijkse gang van zaken te beheren, stelt het PC een Regering in die functioneert als Machiavelli\u0026rsquo;s aristocraat, omdat het onmogelijk is alle MPC\u0026rsquo;s dagelijks aan alles te laten werken. Het PC komt maandelijks bijeen om de Regering te evalueren.\nVergoedingen en commissies voor politici De leden van het Poleiscongres en de Regering ontvangen geen buitensporige salarissen, maar alleen onkostenvergoedingen. Zij werken immers voor de burgers, maar zijn zelf ook burgers. Politiek moet als een professionele hobby worden beschouwd, niet als een beroep. Dit voorkomt het ontstaan van een kaste van beroepspolitici, omdat politici na verloop van tijd stoppen om een baan te zoeken en geld te verdienen. Dit is verwant aan Plato\u0026rsquo;s gedachte over filosofen en soldaten. Volgens dezelfde filosofie dienen de gebouwen van het Poleiscongres en de Regering sober te zijn, zonder enige weelde.\nZie ook de andere artikelen in de Project Policrateia-reeks: Een Nieuwe Wereld, De Keltische Confederatie en Moslim Anarchisme.\n","permalink":"https://luxzenburg.nl/posts/policrateia-waarom-democratie-niet-genoeg-is/","summary":"\u003cblockquote\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eDit artikel werd oorspronkelijk geschreven rond 2008 en gepubliceerd op Google Knol. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003c/blockquote\u003e\n\u003chr\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eDit artikel maakt deel uit van de \u003ca href=\"/tags/policrateia\"\u003eProject Policrateia-reeks\u003c/a\u003e.\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003ePolicrateia is een politiek systeem dat gebaseerd is op de beste waarden van democratie, federalisme en aristocratie. Waarom zijn dit de drie pijlers? Democratie is gekozen omdat het een breed geaccepteerde regeringsvorm is die burgers de mogelijkheid geeft te kiezen en invloed te behouden op het bestuur. Federalisme is een politieke vorm die macht zo dicht mogelijk bij de burgers legt. Met aristocratie wordt bedoeld de politieke vorm zoals beschreven door Plato en Machiavelli: \u0026ldquo;de regering van enkelen geeft de krachtigste besluitvorming; de regering van velen is een zwakke regering. Democratie is slechts een oplossing om zo veel mogelijk mensen tevreden te houden.\u0026rdquo;\u003c/p\u003e","title":"Policrateia: waarom democratie niet genoeg is"},{"content":" Dit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 8 oktober 2009 en gepubliceerd op blog.luxzenburg.org. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\nOpenDemocracy, een open source kennisnetwerk en denktank over internationale politiek, publiceert een boeiend betoog over grenzen van Parag Khanna. Hij geeft een tour d\u0026rsquo;horizon van de geopolitiek, bekeken vanuit de wereld van infrastructurele verbindingen.\nEen fascinerend beeld, met veel kaarten. Bij mij roept het de vraag op: wat denken wij hiervan, wat betekent dit voor ons? Kunnen we een wereld creëren waarin we verenigd zijn door lijnen op kaarten — infrastructuur, handel, verbinding — in plaats van gescheiden door andere lijnen: grenzen?\nDe stelling van Khanna is in essentie dat de wereld steeds meer wordt gedefinieerd door corridors van stroom — goederen, energie, mensen, data — en minder door de soevereine staatsgebieden die op traditionele kaarten zo centraal staan. Wie de corridors controleert, heeft macht. Wie buiten de corridors valt, is irrelevant.\nHet is een gedachte die mij als politiek geograaf fascineert. De grens als scheidslijn is historisch gezien een relatief recent en bijzonder kwetsbaar concept. De infrastructuur die we bouwen — snelwegen, pijpleidingen, glasvezelkabels, handelsroutes — bepaalt in de praktijk meer over wie bij wie hoort dan welke lijn ook op een politieke kaart.\n","permalink":"https://luxzenburg.nl/posts/verenigd-door-lijnen-op-de-kaart/","summary":"\u003cblockquote\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eDit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 8 oktober 2009 en gepubliceerd op blog.luxzenburg.org. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003c/blockquote\u003e\n\u003chr\u003e\n\u003cp\u003eOpenDemocracy, een open source kennisnetwerk en denktank over internationale politiek, publiceert een boeiend betoog over grenzen van Parag Khanna. Hij geeft een tour d\u0026rsquo;horizon van de geopolitiek, bekeken vanuit de wereld van infrastructurele verbindingen.\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eEen fascinerend beeld, met veel kaarten. Bij mij roept het de vraag op: wat denken wij hiervan, wat betekent dit voor ons? Kunnen we een wereld creëren waarin we verenigd zijn door lijnen op kaarten — infrastructuur, handel, verbinding — in plaats van gescheiden door andere lijnen: grenzen?\u003c/p\u003e","title":"Verenigd door lijnen op de kaart, niet gescheiden"},{"content":" Dit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 22 april 2008 en gepubliceerd op blog.luxzenburg.org. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\nNederlanders denken graag over Nederland als een verlichte natie — een baken van beschaving in een zee van ouderwetse achterhaalde ideeën. We waren immers de eersten die homo\u0026rsquo;s een huwelijk gaven, die euthanasie toestonden. Dus wij zijn vooruitstrevend! Maar is dit werkelijk zo? Zijn we echt zo geëmancipeerd als we denken?\nRecentelijk laaide in Nederland de discussie op of we in navolging van Noorwegen geen quota moeten instellen voor bedrijven en politiek om minimaal 40% vrouwen in de top te benoemen. De PvdA vond, in navolging van FNV-voorzitter Agnes Jongerius, dat het een goed idee zou zijn. De christelijke partijen CDA en CU waren tegen — officieel omdat het nut niet bewezen zou zijn, bij monde van CDA-minister van Sociale Zaken Donner.\nDe vraag is: is het nut niet bewezen? Na invoering is in Noorwegen het aandeel vrouwen in de top van het bedrijfsleven gestegen naar meer dan 35%. In Nederland is nog geen 10% van de top leidinggevend vrouw. Ook de algehele arbeidsparticipatie van vrouwen blijft achter bij Europese gemiddelden. Zelfs de mediterrane landen, die bekendstaan om hun machocultuur, lopen voor op ons.\nWelk excuus ook wordt aangevoerd — het blijven excuses. We kunnen niet anders dan concluderen dat we homo\u0026rsquo;s gelijke rechten geven maar de vrouw nog steeds achterstellen. Vrouwen verdienen structureel minder dan mannen bij gelijkwaardige functies. Nederland telt minder vrouwelijke ministers dan andere Europese landen. Wij lezen islamitische landen de les over vrouwenemancipatie — maar wij hebben nog nooit een vrouw als staatshoofd gehad. Het islamitische Pakistan, Bangladesh en Indonesië hebben dat wel. Wie zijn wij dan hen de les te lezen?\nEn dan vandaag: dagblad Dag bericht over de nieuwe Spaanse ministerploeg. Van de 17 ministers zijn er 9 vrouw, waaronder Carme Chacón — de zeven maanden hoogzwangere minister van Defensie. Spanje heeft een sterke machocultuur. Tot 1974 hadden vrouwen er geen rechten; na de omwenteling van dictator Franco naar een democratie veranderde dat in rap tempo. Spanje werd pas in 1986 lid van de Europese Unie. Nederland weigerde tot 1984 de Europese regels voor gelijke behandeling van mannen en vrouwen door te voeren.\nHet mag en moet een keer gezegd worden: we zijn een hypocriet land dat de rechten van vrouwen slechts onder internationale druk respecteert. We geven ze geen gelijke kansen en willen ze niet vooruithelpen. Kinderopvang is te duur, voeren we aan — Scandinavische landen hebben die daarom gratis gemaakt. Mannen ontvangen minder verlofdagen na zwangerschappen en kunnen geen gebruik maken van zorgverloven zoals vrouwen die hebben. Er is kortom onderscheid tussen man en vrouw, en de politiek is niet van zins of bij machte dat aan te passen.\nWaar blijven de vrouwen om hier tegen te protesteren? Of hebben ze, net als Spanje, een man nodig die ze dezelfde rechten geeft?\n","permalink":"https://luxzenburg.nl/posts/europas-achterlijk-achterland/","summary":"\u003cblockquote\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eDit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 22 april 2008 en gepubliceerd op blog.luxzenburg.org. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003c/blockquote\u003e\n\u003chr\u003e\n\u003cp\u003eNederlanders denken graag over Nederland als een verlichte natie — een baken van beschaving in een zee van ouderwetse achterhaalde ideeën. We waren immers de eersten die homo\u0026rsquo;s een huwelijk gaven, die euthanasie toestonden. Dus wij zijn vooruitstrevend! Maar is dit werkelijk zo? Zijn we echt zo geëmancipeerd als we denken?\u003c/p\u003e","title":"Europa's achterlijk achterland"},{"content":" Dit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 14 juli 2007 en gepubliceerd op blog.luxzenburg.org. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\nIn het Verenigd Koninkrijk staan grote delen van het land onder water door hevige regenval. Het beeld doet me denken aan Nederland in 1995, toen grote delen van met name Limburg blank stonden. In tegenstelling tot het VK heeft Nederland sindsdien een deltaplan voor de binnenwateren uitgevoerd, dat het Nederlandse binnenland de komende eeuwen moet vrijwaren van overstromingen.\nDe nieuwe klimaatveranderingen brengen onmiddellijk aanpassingen mee in die plannen. Nu wordt gesproken over de Gelderse Vallei als mogelijke uitbreiding van de waterbuffers — wat zou betekenen dat plaatsen als Veenendaal en Barneveld op de een of andere manier tot eilanden zouden worden omgevormd.\nHoe anders gaat het in het Verenigd Koninkrijk. De regering lijkt zich nog niet bewust van de klimaatverandering; een deltaplan voor kustbewaking en binnenwateren bestaat niet. Dat lezende vult mijn hart zich met Hollandse trots: stuur de Nederlanders! Zoals het Nederlandse Arcadis gevraagd is om New Orleans te beschermen tegen een herhaling van Katrina, zo kunnen Nederlandse bedrijven en Rijkswaterstaat de Britten helpen droge voeten te krijgen en te houden.\nWaar is dan nu de Nederlandse overheid in het aanbieden van hulp aan de Britten? Want dat heb ik nog niet gelezen. Hulp bieden zou een uitgelezen kans zijn om een voet tussen de deur te krijgen. Als er iets is waar we trots op mogen zijn, is het onze waterstaatkunde. Descartes zei al: God schiep de wereld, de Nederlanders schiepen Nederland. En die trots wilde ik hier graag even delen.\n","permalink":"https://luxzenburg.nl/posts/natte-voeten-en-hollandse-trots/","summary":"\u003cblockquote\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eDit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 14 juli 2007 en gepubliceerd op blog.luxzenburg.org. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003c/blockquote\u003e\n\u003chr\u003e\n\u003cp\u003eIn het Verenigd Koninkrijk staan grote delen van het land onder water door hevige regenval. Het beeld doet me denken aan Nederland in 1995, toen grote delen van met name Limburg blank stonden. In tegenstelling tot het VK heeft Nederland sindsdien een deltaplan voor de binnenwateren uitgevoerd, dat het Nederlandse binnenland de komende eeuwen moet vrijwaren van overstromingen.\u003c/p\u003e","title":"Natte voeten en Hollandse trots"},{"content":" Dit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 14 juni 2007 en gepubliceerd op blog.luxzenburg.org. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\nMomenteel woedt er een debat over de seculiere republiek Turkije. Een nieuwe president wordt gekozen door het parlement, waarin de religieuze AK-partij een absolute meerderheid heeft. In de eerste ronde won Gül, de kandidaat van de AK-partij. Maar het constitutionele hof heeft de verkiezingen ongeldig verklaard. Het leger heeft al gesteld de seculiere republiek met alle beschikbare middelen te zullen verdedigen — en afgelopen weekend protesteerden honderdduizenden Turken tegen de verkiezing van een \u0026lsquo;religieuze\u0026rsquo; president. Zijn vrouw draagt nota bene een hoofddoek.\nWat mij verbaast is het automatisme waarmee de Nederlandse media de seculiere kant kiezen. Er wordt gesproken over \u0026lsquo;islamisering\u0026rsquo; van Turkije, een premier die fundamentalist zou zijn. Laten we eerst eens naar onszelf kijken. Nederland wordt geregeerd door een christelijk gereformeerd trio — alle drie afgestudeerd aan de Vrije Universiteit Amsterdam, en twee zijn lid van een christelijke partij, waarvan één nog als \u0026lsquo;fundamentalistisch\u0026rsquo; bestempeld kan worden.\nAls we hetzelfde taalgebruik op Nederland toepassen als op landen met een overwegend moslimbevolking, ziet Nederland er dan niet hetzelfde uit als Turkije? Landen met een overwegend moslimbevolking noemen onze media steevast \u0026lsquo;islamitische landen\u0026rsquo;. Landen met een overwegend christelijke bevolking noemen ze nooit \u0026lsquo;christelijke landen\u0026rsquo;. Turkije is een \u0026lsquo;seculiere republiek\u0026rsquo;, maar tegelijk een \u0026lsquo;islamitisch land\u0026rsquo;. Dan is Nederland toch ook een \u0026lsquo;seculiere monarchie\u0026rsquo; én een \u0026lsquo;christelijk land\u0026rsquo;?\nDe AK-partij is een religieuze partij, en dat zou verboden moeten worden, zo lijken sommige media te stellen. Maar voor een verbod op de SGP, CU of CDA pleit niemand. Waarom mogen er wel christelijke partijen bestaan, maar geen moslimpartijen? Komt er eindelijk een groep moslims in een fragiel democratisch land met een democratische partij, dan is het weer niet goed.\nEr wordt gemeten met twee maten. Bij moslims wordt gekeken naar fundamentalisme, terrorisme, ondemocratische beginselen uit de Koran — als het maar negatief is. Dat de Bijbel ook geen toonbeeld is van democratie, gelijke rechten voor vrouwen en geweldloosheid wordt verzwegen. Er wordt dan altijd gesteld dat christenen die passages \u0026lsquo;in de tijd plaatsen\u0026rsquo;. Laten we stellen dat de meerderheid van de moslims dat ook doet met bepaalde passages. Neem een willekeurig erkend en hooggeacht lid van de ulema, en hij zal vrede prediken. Een klein aantal obscure fanatici krijgt de volle aandacht en bepaalt het beeld. Zelfs de media erkennen dat, maar herhalen dat beeld desondanks.\n","permalink":"https://luxzenburg.nl/posts/turkije-en-democratie/","summary":"\u003cblockquote\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eDit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 14 juni 2007 en gepubliceerd op blog.luxzenburg.org. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003c/blockquote\u003e\n\u003chr\u003e\n\u003cp\u003eMomenteel woedt er een debat over de seculiere republiek Turkije. Een nieuwe president wordt gekozen door het parlement, waarin de religieuze AK-partij een absolute meerderheid heeft. In de eerste ronde won Gül, de kandidaat van de AK-partij. Maar het constitutionele hof heeft de verkiezingen ongeldig verklaard. Het leger heeft al gesteld de seculiere republiek met alle beschikbare middelen te zullen verdedigen — en afgelopen weekend protesteerden honderdduizenden Turken tegen de verkiezing van een \u0026lsquo;religieuze\u0026rsquo; president. Zijn vrouw draagt nota bene een hoofddoek.\u003c/p\u003e","title":"Turkije en democratie"},{"content":" Dit artikel bestaat uit twee afzonderlijke posts, oorspronkelijk gepubliceerd op 15 oktober 2005 en 14 maart 2007 op blog.luxzenburg.org. Ze worden hier samen herpubliceerd als historisch document en weerspiegelen de ideeën van de auteur op die momenten.\nI. Burkhaverbod (oktober 2005) Het Nederlandse parlement heeft ingestemd met een verbod op de boerka in openbare ruimten. Als Nederlander én als moslim vraag ik me af wat de voordelen en de democratische rechtvaardiging van dit verbod zijn.\nLaat ik voorop stellen: ik denk dat de boerka — een kledingstuk dat eeuwen na het overlijden van onze geliefde Profeet is uitgevonden — helemaal niet islamitisch is. De keuze om er een te dragen ligt volledig bij de vrouw, of zij heeft zich onderworpen aan de wil van haar man. Ik heb geen mening, behalve dat ik mijn partner zeker nooit zou toestaan er een te dragen — als ik haar iets mocht toestaan of verbieden, wat naar mijn bescheiden mening niet het geval is: man en vrouw zijn gelijk voor Allah, zoals de Koran stelt.\nMaar mijn bezwaar richt zich op het verbod zelf. Nederland beweert een democratie te zijn, maar dit soort acties — aangestuurd door extreem-rechtse conservatieven — bewijst slechts dat Nederland bezet wordt door laffe neonazistische fascisten. In Amsterdam loopt al jaren een man in zijn tanga rond. Dat mag — vrijwel naakt. Maar jezelf goed bedekken is verboden? Zijn we allemaal paranoïde geworden, of gewoon openlijk anti-moslim?\nIk ben het ook niet eens met naaktheid in openbare ruimten, maar dat is niet verboden in Nederland. Ik kan me voorstellen dat bepaalde groepen het niet waarderen hoe sommige homo\u0026rsquo;s zich kleden tijdens de Gay Pride — maar ook dat is niet verboden. Moeten onze zusters dan een Muslimah-pride organiseren om het recht te krijgen een kledingstuk te dragen dat zij als islamitisch beschouwen?\nWie is de Nederlandse overheid om te bepalen wat islamitisch correct is? Wie is Geert Wilders om te beslissen wat goed is voor moslims in Nederland? Ik weet zeker dat hij het niet doet voor de islamitische vrouwen. Hij doet het tégen de islam, zoals hij elke zinloze idiote idee probeert om moslims te irriteren en de islam te frustreren. Ik roep mijn broeders en zusters op hem niet fysiek aan te vallen — dat is precies wat types als hij willen. We kunnen alleen protesteren via woorden en onze democratische rechten langs democratische weg verdedigen.\nII. Boerkaverbod, opnieuw (maart 2007) Geert Wilders wil een boerkaverbod. Omslachtig wordt uitgelegd wat dat allemaal zou inhouden. De coalitiepartij CDA wil iets soortgelijks, maar verpakt het wat neutraler als een algeheel verbod op gezichtsbedekkende kleding — inclusief integraalhelmen.\nWat een onzin.\nIn Amsterdam skate al jaren een man in zijn tanga rond, vrijwel naakt. Dat mag. Maar jezelf goed bedekken is verboden? Zijn we allemaal paranoïde geworden, of gewoon openlijk anti-moslim?\nEn het integraalhelmargument slaat nergens op. Heb je ooit iemand met een integraalhelm zien rondlopen, anders dan een brommerrijder? En dan alleen omdat het verplicht is. Moet de politie straks brommerrijders aanhouden wegens overtreding van de wet op gezichtsbedekkende kleding? Dat het CDA dit soort voorstellen steunt, toont het democratisch failliet aan.\nIk ken geen moslims in boerka. Wel met hoofddoek, en nog meer zonder. Het gaat dus om een buitengewoon kleine groep vrouwen. En de politiek stort zich er massaal op? Laat ze zich bezighouden met serieuze zaken. Of in elk geval met de negentig procent van de moslims in Nederland die functioneert zoals de samenleving dat wenst. Door met een vergrootglas naar de kleine minderheid van boerkadragers en zogenaamde jihadisten te kijken geef je een negatief signaal af aan een grote groep. Zo ontstaat een steeds grotere kloof tussen bevolkingsgroepen. Dat is precies wat Wilders wil. Maar kan de coalitie daar achter staan?\n","permalink":"https://luxzenburg.nl/posts/boerkaverbod/","summary":"\u003cblockquote\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eDit artikel bestaat uit twee afzonderlijke posts, oorspronkelijk gepubliceerd op 15 oktober 2005 en 14 maart 2007 op blog.luxzenburg.org. Ze worden hier samen herpubliceerd als historisch document en weerspiegelen de ideeën van de auteur op die momenten.\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003c/blockquote\u003e\n\u003chr\u003e\n\u003ch2 id=\"i-burkhaverbod-oktober-2005\"\u003eI. Burkhaverbod (oktober 2005)\u003c/h2\u003e\n\u003cp\u003eHet Nederlandse parlement heeft ingestemd met een verbod op de boerka in openbare ruimten. Als Nederlander én als moslim vraag ik me af wat de voordelen en de democratische rechtvaardiging van dit verbod zijn.\u003c/p\u003e","title":"Boerkaverbod"},{"content":" Dit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 15 mei 2005 en gepubliceerd op blog.luxzenburg.org. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\nHet Franse non heeft een aantal problemen van de Europese Unie blootgelegd.\nTen eerste het democratisch tekort. Politici benadrukken weliswaar dat burgers kunnen stemmen voor hun nationale en Europese vertegenwoordigers, maar voor de meeste mensen is de Unie een onzichtbare entiteit gebleven, terwijl haar bevoegdheden naar ongekende hoogte zijn gestegen.\nTen tweede het gebrek aan een heldere toekomstvisie. Deze grondwet maakt geen duidelijke keuze. Politici benadrukten opnieuw dat er geen Europese superstaat zou komen. Maar zoals een Nederlandse filosoof opmerkte: de Unie volgt een omgekeerd pad van wat logisch en rechtvaardig zou zijn. Ze bemoeit zich met beleid dat thuishoort bij lagere overheden — onderwijs, landbouw, regionale ontwikkeling — en laat aan nationale regeringen en lagere instanties over wat op grotere schaal geregeld zou moeten worden: defensie en internationale betrekkingen.\nDe Unie en haar lidstaten moeten heldere keuzes maken en burgers directer betrekken. De grondwet had in elk geval één positief bijeffect: mensen praten nu over Europa. Ik heb nooit zoveel politieke discussies op straat gehoord als in de aanloop naar het referendum. Ook de interesse in buurlanden nam toe — wat gebeurt er in Frankrijk, wat kiezen de anderen? Dat is allemaal onderwerp van gesprek.\nVoor nu is de grondwet dood. Maar de volgende generatie Europeanen kan haar eigen Europa bepalen — zonder de oude garde van nationaal ingestelde politici. Jongeren voelen zich nog steeds Frans, Nederlands, Brits of Duits, maar ze zien ook wat Europa voor hen betekent en kan betekenen, als de oudere generatie integratie niet blokkeert vanwege nationalistische sentimenten.\nEén curieuze noot: in het diep verdeelde Frankrijk vierden communisten en neonazi\u0026rsquo;s van Le Pen gezamenlijk een overwinning op het centrum. Dat moet voor beide groepen een merkwaardig gevoel zijn geweest. Misschien zelfs de grondslag voor een nieuwe coalitie?\n","permalink":"https://luxzenburg.nl/posts/het-franse-nee/","summary":"\u003cblockquote\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eDit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 15 mei 2005 en gepubliceerd op blog.luxzenburg.org. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003c/blockquote\u003e\n\u003chr\u003e\n\u003cp\u003eHet Franse \u003cem\u003enon\u003c/em\u003e heeft een aantal problemen van de Europese Unie blootgelegd.\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eTen eerste het democratisch tekort. Politici benadrukken weliswaar dat burgers kunnen stemmen voor hun nationale en Europese vertegenwoordigers, maar voor de meeste mensen is de Unie een onzichtbare entiteit gebleven, terwijl haar bevoegdheden naar ongekende hoogte zijn gestegen.\u003c/p\u003e","title":"Het Franse nee is niet de weg vooruit"},{"content":" Dit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 15 mei 2005 en gepubliceerd op blog.luxzenburg.org. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\nDe New York Times publiceert artikelen van de Council on Foreign Relations over de militaire dreiging van China. Eén artikel beschrijft hoe China in de afgelopen vijftien jaar zijn militaire uitgaven en capaciteiten fors heeft uitgebreid — van een basisleger tot een geavanceerde strijdmacht die de VS kan evenaren in defensieve kracht, al blijft de capaciteit om buiten China te opereren voorlopig beperkt.\nHet artikel bevat een opmerkelijk citaat. Defensieminister Donald Rumsfeld vroeg op 4 juni in Singapore scherp: \u0026ldquo;Aangezien geen enkel land China bedreigt, moet men zich afvragen: waarom deze groeiende investering? Waarom deze aanhoudende grote wapenaankopen? Waarom deze robuuste uitbreidingen?\u0026rdquo;\nDit is afkomstig van de defensieminister van een land dat 8 miljard dollar per week uitgeeft aan een oorlog in Irak die ze zelfs aan hun eigen bevolking niet kunnen rechtvaardigen. China geeft volgens het artikel zo\u0026rsquo;n 30 miljard per jaar uit aan defensie — laten we zelfs 100 miljard aannemen voor de wildste schattingen. De VS geeft 200 miljard alleen al aan de oorlogsinspanning in Irak — los van het basisbudget van het Pentagon van ruim 400 miljard dollar.\nEen ander punt dat het artikel aanvoert om angst voor het \u0026lsquo;Gele Gevaar\u0026rsquo; te voeden: het Chinese leger telt 2,3 miljoen militairen. Precies evenveel als het Amerikaanse leger — dat echter wel kan leven van die 400 miljard dollar tegenover de Chinese 100 miljard.\nWaarom vraagt een defensieminister die zo\u0026rsquo;n kolossale en rijke organisatie leidt een land met evenveel mensen, evenveel middelen en dezelfde dreigingen ter verantwoording? Waarom stellen Amerikaanse media dit soort uitspraken nooit ter discussie? Ik kan maar één reden bedenken: ze wakkeren angst aan bij de eigen bevolking om exorbitante uitgaven te rechtvaardigen, en om aandacht af te leiden van die uitgaven. En met \u0026rsquo;elk ander land\u0026rsquo; bedoel ik elk land — want zelfs Europa wordt in dit artikel neergezet als de gevallen bondgenoot die de VS verraadt door bereid te zijn wapens aan China te verkopen.\nDe VS lijkt spoken te zien op zijn weg, en droomt er maar op los dat de wereld van hen houdt en dat ze de wereld moeten redden.\n","permalink":"https://luxzenburg.nl/posts/vs-vs-china-hypocrisie/","summary":"\u003cblockquote\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eDit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 15 mei 2005 en gepubliceerd op blog.luxzenburg.org. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003c/blockquote\u003e\n\u003chr\u003e\n\u003cp\u003eDe New York Times publiceert artikelen van de Council on Foreign Relations over de militaire dreiging van China. Eén artikel beschrijft hoe China in de afgelopen vijftien jaar zijn militaire uitgaven en capaciteiten fors heeft uitgebreid — van een basisleger tot een geavanceerde strijdmacht die de VS kan evenaren in defensieve kracht, al blijft de capaciteit om buiten China te opereren voorlopig beperkt.\u003c/p\u003e","title":"VS vs China: hypocrisie"},{"content":" Dit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 15 april 2005 en gepubliceerd op blog.luxzenburg.org. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\nDe BBC meldt dat de behandeling van minderheden en buitenlanders die Griekenland proberen binnen te komen door mensenrechtenorganisatie Amnesty International scherp wordt veroordeeld.\nVolgens Amnesty-onderzoeker Olga Demetriou:\n\u0026ldquo;Mensen aan de rand van de samenleving — asielzoekers, migranten, Roma en leden van andere minderheden — zijn het meest waarschijnlijk slachtoffer van discriminatie in al haar vormen. Meestal zijn hun belagers vertegenwoordigers van de staat.\u0026rdquo;\nEn dan zeggen wij dat Turkije geen lid kan worden van de Europese Unie omdat hun behandeling van minderheden niet voldoet aan de normen van een westerse democratie. Terwijl het land dat zichzelf de wieg van de democratie noemt blijkbaar het goede voorbeeld geeft.\nLaat mij duidelijk zijn: ik heb niets tegen Grieken of Griekenland. Maar wie heeft die natie ooit tot de Unie toegelaten, en op welke gronden? In 1981 lid geworden, sindsdien een aanzienlijk deel van de EU-fondsen opgeslokt — en na 24 jaar voldoet het land niet aan de normen die we opleggen aan voormalige communistische Oost-Europese landen én aan Turkije. Dat maakt de hele mensenrechtenretoriek tot één grote klucht.\n","permalink":"https://luxzenburg.nl/posts/griekenland-turkije-eu/","summary":"\u003cblockquote\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eDit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 15 april 2005 en gepubliceerd op blog.luxzenburg.org. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003c/blockquote\u003e\n\u003chr\u003e\n\u003cp\u003eDe BBC meldt dat de behandeling van minderheden en buitenlanders die Griekenland proberen binnen te komen door mensenrechtenorganisatie Amnesty International scherp wordt veroordeeld.\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eVolgens Amnesty-onderzoeker Olga Demetriou:\u003c/p\u003e\n\u003cblockquote\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003e\u0026ldquo;Mensen aan de rand van de samenleving — asielzoekers, migranten, Roma en leden van andere minderheden — zijn het meest waarschijnlijk slachtoffer van discriminatie in al haar vormen. Meestal zijn hun belagers vertegenwoordigers van de staat.\u0026rdquo;\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e","title":"Griekenland, Turkije en de EU"},{"content":" Dit artikel werd oorspronkelijk geschreven in september 2003 en gepubliceerd op blog.luxzenburg.org in december 2004. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ervaringen van de auteur op dat moment.\nMijn interesse in de islam begon na een reis naar India, waar ik in contact kwam met een Indiase moslim die een heel goede vriend van me is geworden. Zijn moeder is Nederlands en zijn vader is een Indiase moslim. We discussieerden regelmatig over geloof, de waarden van een goed leven, en allerlei andere zaken die met spiritualiteit te maken hebben. We spraken ook over onze twijfels, keuzes en gevoelens. Al die gesprekken inspireerden me enorm.\nIn augustus/november 2002 woonde en werkte ik in België. Alles draaide om zaken. Ik voelde me zo thuis loos — de levenswijze was zo hol, ik voelde me zo leeg, zo \u0026lsquo;vies\u0026rsquo; in die dagen. In die moeilijke periode besloot ik deel te nemen aan de ramadan. Ik werd door iedereen voor gek verklaard vanwege het vasten in die zware tijden — we werkten van 7 uur \u0026rsquo;s ochtends tot 1 uur \u0026rsquo;s nachts. Maar in plaats van eronderdoor te gaan gaf het vasten rust en kracht. Ik genoot er echt van.\nIn november keerde ik abrupt terug naar mijn familie in Nederland. Kort daarna bezocht ik mijn Indiase vriend en zijn familie, en ik nodigde enkele Marokkaanse vrienden uit voor iftar. Het was een enorm stimulerende en informatieve periode. Ik bestudeerde de islam intensief. Het was ook een periode van rust en verzoening.\nEén incident moet worden vermeld. In de zomer van 2002, na een voetbalwedstrijd met vrienden, riep mijn Indiase vriend opeens dat hij mij meer als moslim beschouwde dan veel moslims die aanwezig waren. Hij zei dat ik al veel als een moslim leefde. Dit was vóór mijn tijd in België, maar het beïnvloedde die periode enorm.\nNa de ramadan werd ik door mijn Nederlandse moslimvrienden als moslim beschouwd. Ik nam deel aan gebeden en werd meegenomen naar de Pakistaanse moskee in Amsterdam. Ik sprak met de vader van mijn vriend — een edel en wijs man in mijn ogen. Hij zei dat ik al als zodanig werd beschouwd, maar dat ik moest nadenken over hoe ik het mijn familie zou vertellen. De stemming in het Westen was op dat moment niet pro-islamitisch. Zijn vrouw, een Nederlandse bekeerling, adviseerde me het stil te houden en te leven als een goede moslim — hun te laten zien dat ik nog steeds dezelfde Erik was. Dan zouden ze misschien niet bang zijn.\nIk volgde een periode van intensieve studie, van december 2002 tot mei 2003. Dit was geen academische studie van een sociaal verschijnsel — zoals ik eerder boeddhisme had bestudeerd of lid was geworden van een politieke partij om praktijkervaring op te doen. Mijn studie van de islam was er een van overtuiging en oprechte interesse.\nMaar toen ontdekte ik de nadelen van het stil houden. Mijn familie wist van niets en reageerde vreemd toen ik vertelde bepaalde dingen niet meer te doen. Sommige vrienden dachten dat het een fase was. Anderen reageerden met grote afwijzing. Eén werd zelfs boos op me — loutere moslim zijn was al genoeg om mij als een agressieve vrouwenonderdrukker en terrorist te zien. Later nam ze haar woorden terug en verontschuldigde ze zich.\nIk ben opgegroeid met het idee dat er een hogere macht bestaat — sommigen noemen het god, anderen Allah, weer anderen de natuur. En de islam bracht mij de houvast die ik nodig had: de steun, de wijsheid en de kracht.\nMijn bekering vond uiteindelijk plaats in november 2002, drie jaar na mijn reis naar India. Mijn derde ramadan naderde, mijn tweede \u0026lsquo;verjaardag\u0026rsquo; als moslim. Ik deed de Shahada bij mijn vriend en zijn ouders, en ging naar huis met mijn gebedskleed en het advies om eerst een sterker moslim te worden voordat ik naar buiten trad.\nDat was tegen mijn filosofie van openheid. Maar de anti-islamsentimenten in Nederland hadden na 11 september nieuwe hoogten bereikt — ook binnen mijn familie. Om mijn geweten te sussen zette ik mijn verhaal op een webpagina, waarvan ik de link onderaan mijn e-mails zette. Zo konden ze het lezen. Het duurde negen maanden voordat mijn familie die pagina las. Negen maanden van wekelijkse e-mails. Toen vroegen ze me: \u0026ldquo;Ben jij nu moslim?\u0026rdquo; Ik antwoordde: \u0026ldquo;Je kunt lezen — wat staat er op de site?\u0026rdquo;\nMijn ouders wilden er later op terugkomen, maar deden dat nooit. Ondertussen begonnen ze mij te raadplegen telkens als de islam in het nieuws was. Ze merkten mijn veranderingen op — veel minder alcohol, meer geduld, meer respect en hulpvaardigheid — maar schreven die niet toe aan de islam.\nIn februari 2004 gaf ik toe aan een moslimvriend die hard werkte aan het veranderen van het Nederlandse beeld van moslims. Hij had een interview geregeld voor een conservatief tijdschrift, met enkele bekeerlingen, en wilde dat ik meewerkte. Ik stemde toe, maar vroeg de journaliste of ik een kleine rol kon spelen. Zij beloofde het te proberen.\nOp dat moment was ik in India voor de bruiloft van mijn Indiase vriend — waarbij ik de eer had de Koranverzen in het Nederlands te lezen voor de Nederlandse gasten. Toen het artikel verscheen was ik er nog. Titel: \u0026lsquo;Erik is in Allah\u0026rsquo;. Mijn gezicht op de omslag. Dat was niet wat ik wilde.\nToen ik terugkwam hield ik me gedeisd. Tot mijn vaders verjaardag naderde. Een week van tevoren belde mijn moeder: \u0026ldquo;Wat is dat voor artikel? Waarom heb je ons nooit iets verteld? Volgende week bespreken we het, breng het mee.\u0026rdquo;\nEn zo zat ik aan de familietafel — mijn ouders, mijn zus en haar vriend, mijn broer. Later zouden anderen komen. De islam was op de aanklaagsbank. Ze begonnen met verwijten: ik had het nooit verteld. Ik ontkende dat niet. Ik antwoordde dat we het over \u0026lsquo;vertellen versus niet vertellen\u0026rsquo; nooit eens zouden worden, want ik dacht dat ik mezelf duidelijk genoeg had gemaakt in augustus 2003.\nToen de bel ging en vrienden binnenkwamen, was het gesprek voorbij. Mijn moeder zou er later op terugkomen. Sindsdien heeft ze dat nooit gedaan.\nEr was één uitzondering: mijn jongere broer. Hij leefde het meest als een ongelovige — maar hij was de enige die zei: \u0026ldquo;Bro, ik respecteer jouw keuze om moslim te worden.\u0026rdquo;\n","permalink":"https://luxzenburg.nl/posts/hoe-ik-moslim-werd/","summary":"\u003cblockquote\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eDit artikel werd oorspronkelijk geschreven in september 2003 en gepubliceerd op blog.luxzenburg.org in december 2004. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ervaringen van de auteur op dat moment.\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003c/blockquote\u003e\n\u003chr\u003e\n\u003cp\u003eMijn interesse in de islam begon na een reis naar India, waar ik in contact kwam met een Indiase moslim die een heel goede vriend van me is geworden. Zijn moeder is Nederlands en zijn vader is een Indiase moslim. We discussieerden regelmatig over geloof, de waarden van een goed leven, en allerlei andere zaken die met spiritualiteit te maken hebben. We spraken ook over onze twijfels, keuzes en gevoelens. Al die gesprekken inspireerden me enorm.\u003c/p\u003e","title":"Hoe ik moslim werd"},{"content":" Dit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 15 oktober 2004 en gepubliceerd op blog.luxzenburg.org. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\nIk las een korte noot op Wikipedia over de regio \u0026lsquo;Asir in Saudi-Arabië, met daarin de volgende passage:\nSaudi-Arabië annexeerde \u0026lsquo;Asir, Najran en Jizan van Jemen in 1934, maar de cultuur van de regio heeft meer gemeen met die van Jemen dan met de rest van Saudi-Arabië. Dit is het meest zichtbaar in kleding en architectuur, die zijn aangepast aan de soms hevige regenval. Bovendien is \u0026lsquo;Asir veel minder beïnvloed door de olieboom dan de rest van Saudi-Arabië, en de moderne stedelijke ontwikkeling van steden als Riyad is hier volledig afwezig. Stamwetten en -gebruiken zijn nog altijd uitzonderlijk sterk aanwezig onder de bevolking van deze regio.\nNa dit informatieve stuk volgt in een trivia-sectie de korte vermelding dat:\n12 van de 15 Saudische kapers bij de aanslagen van 11 september kwamen uit de regio \u0026lsquo;Asir.\nAls politiek geograaf begin ik me af te vragen: is dit opnieuw een geval waarbij religie door bepaalde individuen — de twaalf — wordt ingezet om een nationale agenda te dienen, namelijk de afscheiding van \u0026lsquo;Asir van Saudi-Arabië? Het is niet voor het eerst, en ik had dit soort opmerkingen al eerder gemaakt, maar kon er geen sluitende verklaring voor vinden. Waarom zouden Saudische burgers de steunpilaar van hun eigen regering aanvallen, terwijl zij zo veel profiteren van zowel die regering als van de olieverkoop aan de VS? Het klopte enigszins dat ontevredenen hun regering of haar grootste sponsor aanvallen — maar het klopte niet helemaal.\nNu lijkt het echter duidelijker: \u0026lsquo;Asir profiteert níet van de Saudische olieboom. Het werd in de jaren dertig veroverd en ingelijfd, en wordt beschouwd als bezet gebied. De inwoners worden gezien als Jemenieten, niet als Saudiërs, en onderhouden hun culturele banden met Jemen. Zo\u0026rsquo;n plek is een broedplaats voor separatistische bewegingen. Maar het is moeilijk om de aandacht van het Westen op Saudi-Arabië gericht te houden, omdat zoveel andere regio\u0026rsquo;s om aandacht vragen en Saudi-Arabië zo veel levert aan het Westen — olie, maar ook strategisch partnerschap in een omstreden regio. Geen westerse natie zal met de Sauds in de clinch gaan over een relatief kleine regio als \u0026lsquo;Asir, en de mensen uit die regio zullen beseffen dat een strijd voor onafhankelijkheid of autonomie geen kans van slagen heeft.\nDan komt de extremistische strategie in beeld: aansluiting zoeken bij andere extremisten en religie gebruiken als instrument om een totalitaire regering te destabiliseren. In dit geval sloten mensen uit \u0026lsquo;Asir zich aan bij een andere ontevredene, Osama Bin Laden. Als tegenprestatie voor zijn steun voerden zij de verwoestendste aanvallen op de VS uit sinds Pearl Harbor — en sleepten zo de wereld een oorlog tegen terreur in die tot nu toe alleen verliezers kent. De VS hebben hun geloofwaardigheid in de wereld verloren. De islam heeft verloren en wordt beschouwd als een religie van agressie. De Saudiërs hebben verloren, gedwongen als zij zijn democratische hervormingen te accepteren. En \u0026lsquo;Asir heeft verloren: het heeft niets gekregen van Bin Laden. En Bin Laden zelf? Die kan nergens meer heen.\nEen triest verhaal van slechte strategie, slechte planning en slechte berekening.\n","permalink":"https://luxzenburg.nl/posts/jihad-of-vrijheidsstrijd/","summary":"\u003cblockquote\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eDit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 15 oktober 2004 en gepubliceerd op blog.luxzenburg.org. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003c/blockquote\u003e\n\u003chr\u003e\n\u003cp\u003eIk las een korte noot op Wikipedia over de regio \u0026lsquo;Asir in Saudi-Arabië, met daarin de volgende passage:\u003c/p\u003e\n\u003cblockquote\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eSaudi-Arabië annexeerde \u0026lsquo;Asir, Najran en Jizan van Jemen in 1934, maar de cultuur van de regio heeft meer gemeen met die van Jemen dan met de rest van Saudi-Arabië. Dit is het meest zichtbaar in kleding en architectuur, die zijn aangepast aan de soms hevige regenval. Bovendien is \u0026lsquo;Asir veel minder beïnvloed door de olieboom dan de rest van Saudi-Arabië, en de moderne stedelijke ontwikkeling van steden als Riyad is hier volledig afwezig. Stamwetten en -gebruiken zijn nog altijd uitzonderlijk sterk aanwezig onder de bevolking van deze regio.\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e","title":"Jihad of vrijheidsstrijd"},{"content":" Deze gedichten werden oorspronkelijk gepubliceerd in oktober 2004 op blog.luxzenburg.org. Ze worden hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelen de ideeën en gevoelens van de auteur op dat moment.\nDonkere zonneschijn De zonnestralen pakken zich samen\nMensen lachen\nEen hond blaft\nKinderen spelen\nDe dag wacht tot ze kan overgaan\nNacht\nStarend stuur ik door het leven\nAutomatische piloot\nWillen geven, maar nemen\nStapelwolken\nDe donder hoopt zich in me op\nHet kan nergens heen\nIk straal donkere zonneschijn\nAlles om me heen lijdt pijn\nEen bloem in de bloei\nIk zie een blad dat verwelkt\nEen jong verliefd stel flirt\nIk zie de basis van ruzie in haar blik\nWie ben ik, wat geloof ik?\nDe druk wordt hoog, pijnigt de geest\nMijn lichaam trilt, nog even en ik ben er geweest?\nToch, nog lang niet, ik geniet!\nVan kleine zaken\nEn de groeiende drukkende donder?\nOoit zal die ontladen\nTot die tijd is de mogelijkheid\nDe energie te gebruiken\nOm te zetten\nIn dadendrang\nLiefde\nEeuwige, durende liefde\nEen houden van zo krachtig\nDiep, zo ver\nWaar het licht wacht\nTot mijn liefde is teruggebracht!\nZonderling Een man op een bank\nEen bank in het park\nZit daar, de gehele dag\nEn staart, staart voor zich uit\nWaar denkt hij aan?\nHet verdriet van verlies\nZijn vrouw verloren\nEen vrouw die hij niet eens had\nMaar zij, zij hield van hem\nEen traan biggelt over zijn wang\nNu beseft hij pas wat hij mist\nZijn liefde voor haar overtrof\nTja, overtrof alle schoonheid ter wereld\nMaar nu, hij was te laat\nAltijd was hij eenling\nNu zonderling!\nPijn In je ogen zie ik gevoel\nAan je stem hoor ik medeleven\nJouw hand op mijn arm voelt begrijpend\nEn toch\nToch kan ik mijn probleem bij jou niet kwijt\nWant mijn probleem dat ben jij\nOmdat ik van je hou!\nOnbegrip Soms begrijp ik mensen niet\nDan zijn ze vriendelijk\nHet volgende moment kwaad\nGoede dingen daarover wordt gezwegen\nDe slechte, daarop word je afgekraakt\nNooit een dank je of goed gedaan\nNee, alleen maar, eikel hoe bedenk je het!\nWaarom altijd zo radicaal, zo furieus?\nNooit genuanceerde kritiek, nee\nMeteen afgekraakt worden\nDe grond ingeboord, alles en alleen\nDan leer je je fouten af\nDenkt men, ik denk één ding\nMensen raken zo hun frustraties kwijt\nZe reageren hun kwalen af, op jou\nMensen begrijpen mij niet\nZe weten niet half hoe ik ben\nMaar ze weten niet welke kant\nVoor de één ben ik een lolbroek\nDe ander zegt een filosoof\nEen idealist of een dromer\nDie zijn ook favoriet\nEn ja ik ben een dromer\nIk droom over geluk\nHoe dat te krijgen is, ook voor een ander\nIk droom over de zin des levens\nWat dat is en hoe te bereiken\nIk wil zorgen voor anderen\nIk wil hen dienen, en toch\nEr zijn mensen die mij veroordelen\nIk zou een egoist zijn\nAlleen voor mezelf zorgen\nIk zou tweemaal een lul zijn\nBelangrijke dingen verwaarlozen\nOmdat ik aan mijn eigen plezier denk\nWas het maar waar denk ik soms\nDacht ik maar wat vaker aan plezier\nHet enige wat ik voor ogen heb\nDat is de ellende die er heerst\nEn hoe dat opgelost dient te worden\nMensen begrijpen mij niet\nIk ook niet, maakt niet uit!\nAnders Soms denk ik dat ik anders ben\nAnders dan anderen\nAnders dan de rest\nWaarom? Hoe komt dat?\nSoms denk ik, wil ik een dier zijn\nAlles behalve mens\nVrij en onbezorgd, onbedorven\nOnschuldig maar ook schuldig\nSoms denk ik dat ik een filosoof ben\nEen denker die denkt\nOver alles wat er gebeurt\nOf een musicus die dicht\nIn klanken\nIn emoties\nMet een filosofische boodschap aan de mens\nBen ik anders?\nBen jij ook zo?\nAnders zijn! Wat is dat?\nGelijk, anders dan jij!\nHurt It hurts when I\u0026rsquo;m called\nBecause I have to face life\nIs it forbidden to make faults?\nI\u0026rsquo;ll never know, but it might\nI try to hide away in spirituality\nPhilosophy is what interests me\nAsking the why of behaviour\nObserving people, looking for something\nSo I don\u0026rsquo;t want to be disturbed\nAnd therefore, as you call me it hurts\n","permalink":"https://luxzenburg.nl/posts/gedichten-2004/","summary":"\u003cblockquote\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eDeze gedichten werden oorspronkelijk gepubliceerd in oktober 2004 op blog.luxzenburg.org. Ze worden hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelen de ideeën en gevoelens van de auteur op dat moment.\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003c/blockquote\u003e\n\u003chr\u003e\n\u003ch2 id=\"donkere-zonneschijn\"\u003eDonkere zonneschijn\u003c/h2\u003e\n\u003cp\u003eDe zonnestralen pakken zich samen\u003cbr\u003e\nMensen lachen\u003cbr\u003e\nEen hond blaft\u003cbr\u003e\nKinderen spelen\u003cbr\u003e\nDe dag wacht tot ze kan overgaan\u003cbr\u003e\nNacht\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eStarend stuur ik door het leven\u003cbr\u003e\nAutomatische piloot\u003cbr\u003e\nWillen geven, maar nemen\u003cbr\u003e\nStapelwolken\u003cbr\u003e\nDe donder hoopt zich in me op\u003cbr\u003e\nHet kan nergens heen\u003cbr\u003e\nIk straal donkere zonneschijn\u003cbr\u003e\nAlles om me heen lijdt pijn\u003c/p\u003e","title":"Gedichten"},{"content":" Dit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 12 december 1996 en gepubliceerd op Google Knol. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\nDit artikel maakt deel uit van de Project Policrateia-reeks.\nDe Nieuwe Wereld is het alternatief voor een staat met een gemeenschap van burgers en kan eenvoudig worden opgenomen in het Project Policrateia. De Nieuwe Wereld zal anarchistische, communistische, socialistische, altruïstische en kibboets-idealen combineren met een sterk pacifistisch en ecologisch bewustzijn. De gemeenschap bestaat uit kleine kolonies (kibboetsim) van ongeveer 50 personen. Het lidmaatschap is vrijwillig: als je de levenswijze bevalt, sluit je je aan bij een kolonie; als dat niet (meer) zo is, verlaat je haar. Samen stellen de mensen doelen vast en stellen ze een grondwet op waarin zij basisrechten vastleggen voor al het leven en alle voelende wezens. Dit voorkomt de chaos die anders met anarchisme gepaard zou gaan.\nAls er meerdere kibboetsim bij elkaar in een regio zijn, is het mogelijk een coördinerende raad op te richten waarin elke kibboets één of meer afgevaardigden heeft. Deze raad kan de handel tussen de gemeenschappen bevorderen door het creëren van MOEC\u0026rsquo;s (Medium of Exchange Currency), en door een industriële taakverdeling op te stellen waarbij elke kibboets zijn eigen product fabriceert. De raad is niet het hoogste orgaan in het geheel van gemeenschappen — dat zijn de individuen en de afzonderlijke kibboetsim zelf. Afgevaardigden moeten terugkeren naar hun kibboets en elk punt met de andere leden bespreken. De leden van de gemeenschap moeten elk voorstel goedkeuren voordat het wet kan worden; zij kunnen ook wijzigingen vragen, maar ook die wijzigingen moeten door elke andere gemeenschap worden goedgekeurd. Door dit systeem kan het voorkomen dat afgevaardigden meerdere malen heen en weer reizen tussen kibboets en raad — maar er is geen haast geboden, alleen democratie, en dat maakt niet uit.\nDe Nieuwe Wereld-gemeenschappen kunnen leven binnen bestaande natiestaten. De leden hebben er echter voor gekozen geen deel meer uit te maken van die naties. Ze respecteren de naties en willen op hun beurt worden gerespecteerd. De kibboetsim maken geen gebruik van de voorzieningen van de naties waarin zij bestaan en kopen er geen producten. Met hun MOEC\u0026rsquo;s kunnen ze overleven. Als tegenprestatie voor het gebruik van grondgebied kunnen ze producten verkopen of schenken aan de natie — en ze leveren uiteraard nieuwe ideeën en nieuwe idealen aan de naties.\nDe Nieuwe Wereld-gemeenschappen zullen intellectuele, wetenschappelijke en artistieke plaatsen zijn waar nieuwe ideeën voor het eerst het daglicht zien. De eigendommen binnen de kibboets behoren aan de gemeenschap. Alle bezittingen zijn gratis beschikbaar. Dit geldt voor de productiemachines (die de leden gewoonlijk gemeenschappelijk gebruiken), maar ook voor consumptiegoederen (fietsen, computers, etc.). Voor die laatste categorie geldt: wie als eerste op de dag aankomt, heeft het eerste recht op gebruik; niemand kan iets voor zichzelf opeisen. De kibboets streeft naar zelfvoorziening in de productie van voedsel en materialen. Er zal landbouw plaatsvinden en kleinschalige industrie. De productie zal niet groter zijn dan de behoefte aan noodzakelijke materialen. Landbouwoverschotten kunnen worden geruild voor producten die de kibboets zelf niet verbouwt, en/of voor materialen waarvoor de kennis of de gereedschappen ontbreken. Dit is een van de belangrijkste redenen waarom een opgerichte raad MOEC\u0026rsquo;s zou moeten creëren. Voor de industriële productie — en in mindere mate voor de landbouw — is elektriciteit nodig; de kibboets zal proberen energie op een ecologische manier te produceren.\nZoals gezegd in de eerste alinea, gebruiken de gemeenschapsleden geen geweld tegen elkaar en zullen zij geweldloos zijn tegenover de buitenwereld. Omdat de gemeenschappen klein zijn en iedereen samen leeft en werkt, zal de \u0026lsquo;sociale controle\u0026rsquo; groot zijn; criminaliteit bestaat niet en ruzies worden uitgevochten met woorden. Anderzijds zullen vijanden van buitenaf met serieuze agressieve intenties de kibboets-weerstandsgroep (KWG) treffen. Dit zijn gemeenschapsleden die bereid zijn zelfs een van hun belangrijkste idealen op te geven — pacifisme — en de agressor met gelijke middelen te bestrijden.\nDe Nieuwe Wereld is een initiatief voor een Nieuwe Wereld-gemeenschap, gebaseerd op pacifisme, socialisme en ecologisme. Heiko de Graaf en Erik van Luxzenburg hebben het gecreëerd op 12 december 1996, na een langere periode van discussie over hoe een Nieuwe Wereldorde eruit zou moeten zien, met aanvullingen van Ronald Visser. Op 12 december 1996 voltooide Erik van Luxzenburg dit rapport. De Engelse vertaling werd gemaakt op 29 februari 2000.\n","permalink":"https://luxzenburg.nl/posts/een-nieuwe-wereld/","summary":"\u003cblockquote\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eDit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 12 december 1996 en gepubliceerd op Google Knol. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003c/blockquote\u003e\n\u003chr\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eDit artikel maakt deel uit van de \u003ca href=\"/tags/policrateia\"\u003eProject Policrateia-reeks\u003c/a\u003e.\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eDe Nieuwe Wereld is het alternatief voor een staat met een gemeenschap van burgers en kan eenvoudig worden opgenomen in het Project Policrateia. De Nieuwe Wereld zal anarchistische, communistische, socialistische, altruïstische en kibboets-idealen combineren met een sterk pacifistisch en ecologisch bewustzijn. De gemeenschap bestaat uit kleine kolonies (kibboetsim) van ongeveer 50 personen. Het lidmaatschap is vrijwillig: als je de levenswijze bevalt, sluit je je aan bij een kolonie; als dat niet (meer) zo is, verlaat je haar. Samen stellen de mensen doelen vast en stellen ze een grondwet op waarin zij basisrechten vastleggen voor al het leven en alle voelende wezens. Dit voorkomt de chaos die anders met anarchisme gepaard zou gaan.\u003c/p\u003e","title":"Een Nieuwe Wereld"}]