Dit artikel werd oorspronkelijk geschreven op 14 juli 2007 en gepubliceerd op blog.luxzenburg.org. Het wordt hier herpubliceerd als historisch document en weerspiegelt de ideeën van de auteur op dat moment.
In het Verenigd Koninkrijk staan grote delen van het land onder water door hevige regenval. Het beeld doet me denken aan Nederland in 1995, toen grote delen van met name Limburg blank stonden. In tegenstelling tot het VK heeft Nederland sindsdien een deltaplan voor de binnenwateren uitgevoerd, dat het Nederlandse binnenland de komende eeuwen moet vrijwaren van overstromingen.
De nieuwe klimaatveranderingen brengen onmiddellijk aanpassingen mee in die plannen. Nu wordt gesproken over de Gelderse Vallei als mogelijke uitbreiding van de waterbuffers — wat zou betekenen dat plaatsen als Veenendaal en Barneveld op de een of andere manier tot eilanden zouden worden omgevormd.
Hoe anders gaat het in het Verenigd Koninkrijk. De regering lijkt zich nog niet bewust van de klimaatverandering; een deltaplan voor kustbewaking en binnenwateren bestaat niet. Dat lezende vult mijn hart zich met Hollandse trots: stuur de Nederlanders! Zoals het Nederlandse Arcadis gevraagd is om New Orleans te beschermen tegen een herhaling van Katrina, zo kunnen Nederlandse bedrijven en Rijkswaterstaat de Britten helpen droge voeten te krijgen en te houden.
Waar is dan nu de Nederlandse overheid in het aanbieden van hulp aan de Britten? Want dat heb ik nog niet gelezen. Hulp bieden zou een uitgelezen kans zijn om een voet tussen de deur te krijgen. Als er iets is waar we trots op mogen zijn, is het onze waterstaatkunde. Descartes zei al: God schiep de wereld, de Nederlanders schiepen Nederland. En die trots wilde ik hier graag even delen.